เถาซื่อถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ทว่าปากกลับยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง
บางทีอาจเป็นเพราะมีชนักติดหลัง เสียงของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์จึงแหลมขึ้นทันที “ท่านพ่อ ใครพูดจาไร้สาระกับท่าน? ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นอวิ๋นโส่วจง ไอ้สารเลวใจดำนั่นแน่ๆ ท่านพ่อ เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้นเจ้าคะ ต้าไห่ไม่มีทางหลอกท่านแน่”
ผู้เฒ่าอวิ๋นด่าทอ “เจียงต้าไห่มันสารภาพเอง! มันพูดเองกับปาก! นั่นคือคำให้การของมัน เป็นคำให้การที่ประทับลายนิ้วมือแล้ว!”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ถึงกับมึนงง คำให้การ คำให้การของเจียงต้าไห่ “ท่านพ่อ… ท่านไปเห็นคำให้การนั่นมาจากไหน ท่านอย่ามาหลอกข้าเลย…”
เถาซื่อเสียดสีด้วยน้ำเสียงดูถูก “ตาแก่อย่างเจ้าคงจะถูกนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่บ้านทำให้เคลิบเคลิ้มไปแล้วกระมัง ถึงกับบอกว่าตัวเองดูคำให้การได้ พูดราวกับว่าตัวเองเป็นญาติผู้ใหญ่ของท่านนายอำเภออย่างนั้นแหละ”
ผู้เฒ่าอวิ๋นหน้าบึ้งตวาด “เจ้ารู้อะไรบ้างนอกจากพูดจาเหลวไหล? คำให้การนั่นหัวหน้าเจ้าหน้าที่เป็นคนอ่านต่อหน้าทุกคน พวกเจ้าก็อยู่ในเหตุการณ์แท้ๆ หูหนวกกันไปหมดแล้วหรือไง?”
เถาซื่อทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “อะไรนะ? หัวหน้าเจ้าหน้าที่เป็นคนอ่าน?” ทำไมนางถึงไม่ได้ยินเล่า?
แน่นอนว่านางไม่ได้ยิน ตอนที่ถูกมั
