ดแล้วลากไปที่หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นก็เห็นพวกคนบ้านเจ้าใหญ่ บ้านเจ้ารอง บ้านเจ้าสามยืนอยู่ที่นั่นอย่างไร้รอยขีดข่วน ดวงตานางแทบจะมีไฟลุกออกมาด้วยความเคียดแค้น ในใจมีแต่คำสาปแช่ง ไหนเลยจะสนใจฟังเสียงอื่นๆ
ส่วนอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตอนนั้นมัวแต่กลัวจนไม่ได้สนใจว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่พูดอะไรบ้าง
เถาซื่อหันไปมองเจียงเถาจือและอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ เจียงเถาจือตัวสั่นด้วยความกลัวรีบหลบไปอยู่ด้านหลังของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์
ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับหัวเราะเยาะ “ท่านแม่ ข้าได้ยิน คำให้การของพี่เขย บอกชัดเจนว่าหากทำสำเร็จ หลงจู๊ของภัตตาคารฝูอวิ้นสัญญาว่าจะให้ค่าตอบแทนเขาหนึ่งพันตำลึงเงิน และยังได้เงินมัดจำมาแล้วสองร้อยตำลึง”
ตอนนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เกลียดอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์และสามีจะแย่ หากไม่ใช่เพราะพวกเขา นางจะต้องมาซวยเช่นนี้หรือ? ถูกมัดมือลากไปประจานทั่วตำบล เสียหน้าหมดแล้ว นางไม่มีวันลืมคำซุบซิบนินทาของผู้คนทั้งชายหญิง เด็กและผู้ใหญ่ตลอดสองข้างทาง พูดจาล้วนแต่ไม่น่าฟัง
นางเสียชื่อเสียงไปทั้งตำบลแล้ว ต่อไปจะไปแต่งเข้าจวนคหบดีได้อย่างไร ช่วงที่นางอาศัยอยู่ในตำบล เจียงต้าไห่ชอบคุยโอ้อวดต่อหน้านางอยู่บ่อยๆ นางก็หลงเชื่อและเฝ้ารอวันที่ตัวเองจะได้เป็นฮูหยินน้อย ทว่าทุกอย่างกลับพังทลายลง
