เพราะเจียงต้าไห่ถูกจับและถูกตัดสินโทษเนรเทศไปใช้แรงงาน
เจียงต้าไห่ ไอ้สารเลวนั่นไปยุ่งกับบ้านพวกนั้นทำไม? เพื่อเงินหนึ่งพันตำลึง กลับมาทำลายความฝันที่จะได้เป็นฮูหยินน้อยของนางจนสิ้น แถมยัง…
ตอนนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์อยากจะฆ่าอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ให้ตายคามือ เถาซื่อไม่เชื่อผู้เฒ่าอวิ๋น แต่เชื่อในคำพูดของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์อย่างสุดใจ
เมื่ออวิ๋นเหมยเอ๋อร์พูดจบ นางก็โกรธจัด รีบคว้าผมของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์แล้วตบหน้าไม่ยั้ง ทันใดนั้นอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็กรีดร้องดิ้นรนจนล้มลง เถาซื่อจึงขึ้นคร่อมตัว ถอดรองเท้าออกมาแล้วฟาดลงบนตัวนางอย่างแรง อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็เข้าไปช่วยจับขาของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ไว้ไม่ให้นางดิ้นหนี
เถาซื่อดวงตาแดงก่ำ ตบตีนางอย่างบ้าคลั่งพลางด่าทอไม่หยุดปาก “นังแพศยา ร่วมมือกับผัวตัวเองมาหลอกลวงพ่อแม่ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าสองผัวเมีย เจ้าสามจะตัดขาดกับข้ากับพ่อของเจ้าหรือ? หนึ่งพันตำลึงเงิน เจียงต้าไห่ ไอ้สารเลวสมควรตายนั่นยังรับเงินมัดจำมาแล้วสองร้อยตำลึงเงิน กลับบอกพวกเราว่าได้แค่หนึ่งร้อยตำลึง!”
“ข้ากับพ่อเจ้ายังโง่เชื่อพวกเจ้า ขอบใจพวกเจ้า! มโนธรรมของพวกเจ้าลงท้องหมาไปหมดแล้วหรือไง? ในแต่ละปี ข้ากับพ่อของเจ้าให้ข้าวสาร น้ำมัน พวกเจ้าน้อยไปหรือยังไง? ฆ่าหมูวันปีใหม่ทีไร พวก
