เจ้าได้เนื้อน้อยไปหรือยังไง?”
เถาซื่อเป็นคนแบบนี้ ช่วงก่อนๆ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีมักจะหอบข้าวของเต็มไม้เต็มมือกลับมา ทำให้คนในหมู่บ้านอิจฉานาง นางจึงไม่ได้สนใจว่าของที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีเอากลับมาให้นั้นแค่ดูเหมือนเยอะ แต่จริงๆ แล้วไม่มีอะไรดีๆ เลยสักอย่าง
ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าที่เจียงเทียนเป่า เจียงต้าเป่า เจียงเถาจือ และเจียงหลิวจือใส่แล้วไม่เอา กับข้าวของที่ไม่ใช้แล้ว บางครั้งก็มีขนมที่น่าจะเป็นของเหลือๆ ติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง
แต่ทุกครั้งที่พวกเขากลับมา ก็ไม่เคยกลับไปมือเปล่า ไม่ข้าวสาร ก็เป็นแป้ง ไม่น้ำมัน ก็เป็นเต้าเจี้ยว เถาซื่อไม่ได้โง่ นางดูออก นางทำแบบนั้นเพราะหวังให้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีช่วยดูแลอวิ๋นโส่วหลี่ น้องชายคนเล็ก
อีกอย่างคือ ทุกครั้งที่พวกเขานั่งรถม้ากลับมาพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือ นางก็รู้สึกหน้ามีหน้ามีตาไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ ด้วยนิสัยของนาง นางคงโวยวายไปนานแล้ว
ตอนนี้พอคิดถึงเงินหนึ่งพันตำลึงนั้น หัวใจของเถาซื่อก็เจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีด ถ้าเจียงต้าไห่บอกนางแต่แรก นางจะยุให้ตาแก่ไปเกาะบ้านเจ้ารองไม่ปล่อย จนกว่าจะได้สูตรอาหารนั่นมา
ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ ทั้งเสียผลประโยชน์ ทั้งขายขี้หน้าชาวบ้าน แถมยังเสียลูกชายไปอีกหน
