่อเสียงของเหมยเอ๋อร์คงเสื่อมเสียอย่างสิ้นเชิงแล้ว! อับอายขายหน้าไปถึงในตำบลแล้ว
ผู้เฒ่าอวิ๋นไม่สนใจสิ่งใด รีบคลานเข่าไปอยู่หน้านายอำเภอ ร้องขอความเป็นธรรม ส่วนอวิ๋นเจียวและเด็กๆ ที่ได้ระบายความแค้น ต่างก็รู้สึกสะใจไม่น้อย
“ท่านนายอำเภอเข้าใจผิดแล้วขอรับ ภรรยาและบุตรสาวของข้าน้อยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”
ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ทางการเข้ามาลากตัวเขาออกไป “เกี่ยวข้องหรือไม่รอท่านนายอำเภอไต่สวนก็รู้เอง จำใส่หัวไว้ บังอาจส่งเสียงดังในโถงพิจารณาคดี หากมิใช่เห็นแก่ที่ท่านแก่ชราแล้ว จะต้องโดนเฆี่ยนด้วยไม้โบยหลายสิบที”
ผู้เฒ่าอวิ๋นตกใจจนตัวสั่น กางเกงเปียกชุ่มส่งกลิ่นฉุนโชยออกมา ภายใต้สายตาแปลกประหลาดของลูกหลาน ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกอัปยศอดสูจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
กู่เหวินฮุยเห็นว่าฉู่อี้ไม่มีท่าทีจะไปไหน แถมยังนั่งเบียดที่ม้านั่งตัวเดียวกับอวิ๋นฉี่เยว่ เขาจึงไม่เอ่ยปากเรื่องกลับไปไต่สวนคดีที่ศาลาว่าการอำเภออีก ตัดสินใจไต่สวนคดีที่หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นแห่งนี้ไปเลย
นักชันสูตรไปตรวจสอบศพ กู่เหวินฮุยจึงยังไม่เริ่มการไต่สวน แต่สั่งให้นำตัวเจียงต้าไห่ หวังกุ้ย และหวังเหล่าจิ่ว ไปแยกสอบสวนทีละคน การสอบสวนของกู่เหวินฮุยนั้นคือการลงโทษก่อนแล้วจึงค่อยซักถาม
ก่อนอื่นก็ให
