“บังอาจ ข้าถามอะไรเจ้าก็ตอบมา นี่ข้าเป็นคนไต่สวนคดี หรือเจ้าเป็นคนไต่สวนกันแน่! ใครก็ได้ตบปากมัน!”
ทันทีที่กู่เหวินฮุยตวาดลั่น ก็มีเจ้าหน้าที่สองคนก้าวออกมา คนหนึ่งจับแขนทั้งสองข้างของหัวหน้าหวังไขว้ไปด้านหลัง อีกคนหยิบป้ายหยกที่ยาวกว่าฝ่ามือเล็กน้อยออกมาจากเอว แล้วฟาดลงไปที่หน้าของหัวหน้าหวังอย่างไม่ยั้งมือ
เจียงต้าไห่มึนงงไปชั่วขณะ ทางด้านหลงจู๊ผู่… ไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรือ? ให้สินบนไปแล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดนายอำเภอถึงยังสั่งให้คนตบหน้าหัวหน้าหวังอีก?
ต้องเป็นเพราะเขาไปล่วงเกินบารมีของนายอำเภอเป็นแน่ นายอำเภอให้เกียรติหลงจู๊ผู่ก็จริง แต่หาได้มองหัวหน้าหน่วยตัวเล็กๆ เช่นเขาอยู่ในสายตาไม่
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงต้าไห่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง โชคดีที่ตนยังไม่ได้พูดจาพล่อยๆ ออกไป มิเช่นนั้น… เมื่อเห็นปากของหัวหน้าหวังถูกตบจนเละ ปากของเขาก็พลอยรู้สึกเจ็บไปด้วย
หัวหน้าหวังมีชื่อจริงว่าหวังกุ้ย ตอนนี้เขากำลังรู้สึกมึนงง ป้ายหยกที่ฟาดลงบนปากของเขานั้นหนักหน่วงจนแทบสิ้นสติ ถูกตบเพียงไม่กี่ครั้ง ปากของเขาก็แตกยับ เลือดไหลปนกับฟันที่ร่วงหล่นลงมาตามลำคอ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สมองของเขาหยุดทำงาน
“พอ!”
เมื่อเห็นว่าลงโทษไปพอสมควรแล้ว กู่เหวินฮุยก็สั่งให้หยุด จากนั้นก็ให้เจ้าหน้าที่เอาคำ
