ให้การที่อวิ๋นฉี่เยว่เขียนไปให้พวกเขาประทับลายนิ้วมือ หวังกุ้ยที่เกือบจะหมดสติไปก็ถูกเจ้าหน้าที่ลากนิ้วมากดลายนิ้วมือลงบนกระดาษ
เจ้าหน้าที่ส่งคำให้การที่ประทับลายนิ้วมือเรียบร้อยแล้วให้กู่เหวินฮุย พอเขาดูจบก็แอบมองไปที่ฉู่อี้ เมื่อเห็นว่าฉู่อี้ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกมา เขาก็ค่อยเบาใจ
ที่เขาสั่งให้คนไปตบปากหวังกุ้ยจนเละ ก็เพื่อเป็นการเอาใจฉู่อี้โดยเฉพาะ ท่านโหวต้องการจะออกหน้าช่วยเหลือคนของเขามิใช่หรือ คิดว่าทำเช่นนี้แล้วท่านโหวคงจะพอใจแล้วกระมัง
“จากการไต่สวนของข้า ร้านเม่าไช่ของตระกูลอวิ๋นและการตายของหวังเหล่าจิ่วนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันโดยตรง และไม่มีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าอวิ๋นฉี่เสียงและอวิ๋นฉี่ชิ่งเป็นผู้สังหารหวังเหล่าจิ่ว”
“ปล่อยตัวผู้บริสุทธิ์อวิ๋นฉี่เสียงและอวิ๋นฉี่ชิ่ง แต่ยังคงต้องอยู่ที่ตำบลไป๋อวิ๋นชั่วคราวเพื่อให้ความร่วมมือกับการสืบสวนในลำดับต่อไป!”
ทันทีที่เขาพูดจบ อวิ๋นโส่วกวงและภรรยาก็ดีใจจนน้ำตาไหล ทั้งสี่คนรีบคุกเข่าลงขอบคุณ “ขอบพระคุณท่านนายอำเภอผู้ผดุงความยุติธรรม!”
“ขอบพระคุณท่านนายอำเภอที่คืนความยุติธรรมให้พวกข้า…”
ผลการตัดสินที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นถึงกับทำตัวไม่ถูก นายอำเภอผู้นี้เป็นขุนนางดีจริงๆ หรือ?
พวกเขาปล่อยตัวลูกชายของบ้
