ผู้เฒ่าอวิ๋นอยากจะพุ่งเข้าไปใช้กล้องยาสูบตีอวิ๋นโส่งกวงและอวิ๋นโส่วจงให้ได้สติเสียที พวกเขารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?
“เจ้ารอง! เจ้าใหญ่! พวกเจ้ารู้ไหมว่าเรื่องนี้มันใหญ่แค่ไหน? ศาลาว่าการอำเภอเข้าง่ายเหมือนบ้านของเจ้าหรืออย่างไร?”
“เรื่องนี้ควรจะปิดประตูคุยกันให้รู้เรื่องในหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นจะดีกว่า!”
“ศาลาว่าการน่ะหรือ? ที่นั่นเข้าไปแล้วเหมือนเสือหิวเขมือบ จะคายกระดูกออกมาบ้างหรือไม่ก็ยังไม่รู้! พวกเจ้าไม่เห็นหรือไงว่าเจ้าสี่เข้าไปแล้วเป็นเช่นไร? ถึงกับต้องถูกเนรเทศ!”
“เจ้าใหญ่! นั่นมันลูกแท้ๆ ของเจ้าสองคนเชียวนะ! เจ้าจะปล่อยให้เจ้ารองจูงจมูก ปล่อยให้มันพาลูกชายของเจ้าไปตายอย่างนั้นหรือ?”
“เรื่องนี้มันถึงตายได้เชียวนะ!”
เจียงต้าไห่ก็ร้อนใจ รีบพูดเกลี้ยกล่อม “ใช่แล้ว ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่รอง ฟังคำเตือนของท่านพ่อเถอะ ท่านพ่อก็หวังดีกับพวกท่าน”
เฉาโส่วเย่าหัวเราะเยาะ “ฟังคำแนะนำของลุงอวิ๋น? แล้วก็ติดกับพวกเจ้าอีกหรือ? เจียงต้าไห่ เจ้าคิดว่าพวกข้าไม่รู้หรือไงว่าเจ้าคิดจะทำอะไร? คิดว่าพวกข้าโง่เขลางั้นหรือ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินก็โกรธจนหน้าแดง “เจ้า… โส่วเย่า ข้ารู้ว่าเจ้ายังเคืองขุ่นเรื่องของเหลียนเอ๋อร์ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเอาแต่ใจตัวเ
