เสนาบดีกรมกลาโหมที่น่าดึงดูดกว่า ขอเพียงไม่ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคือง หากช่วยเหลือในขอบเขตที่ทำได้ ก็ถือว่าสร้างสายสัมพันธ์อันดีแล้วกัน
หลงจู๊ภัตตาคารฝูอวิ้นไม่มีท่าทีจะจากไป ส่วนใต้เท้ากู่เองวันนี้ก็ไม่มีงานราชการอะไรมากมายจึงไม่ได้ไล่ส่ง ทว่าไม่นานก็มีคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานข้างหูเขาสองสามประโยค
ทันใดนั้นสีหน้าของใต้เท้ากู่ก็เปลี่ยนไป เขารีบยกถ้วยชาขึ้นส่งแขก “หลงจู๊ผู่ ข้ามีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอก ขอตัวก่อน…”
เป้าหมายหลักที่หลงจู๊ผู่มาที่ศาลาว่าการอำเภอก็เพราะกลัวว่าเจียงต้าไห่จะจัดการไม่สำเร็จ เขาจึงมาที่นี่เพื่อมอบของกำนัลให้นายอำเภอแล้วก็ผูกมิตรไว้ก่อน รอจนพวกเขาพาตัวคนมาถึงศาลาว่าการอำเภอแล้ว เขาค่อยมาขอร้องให้นายอำเภอขังคนพวกนั้นไว้สักสองสามวัน
เช่นนี้แล้ว พวกบ้านนอกคอกนานั่นคงไม่กล้าแข็งข้ออีก แต่ตอนนี้ใต้เท้ากู่กำลังจะออกไป…
ช่างเถิด แม้นายอำเภอไม่อยู่ เมื่อพวกเขาคุมตัวคนมาถึง ศาลาว่าการอำเภอก็ต้องควบคุมตัวไว้ รอนายอำเภอกลับมาไต่สวนคดี คิดไปคิดมา ปัญหาก็ไม่ได้ใหญ่อะไร
หลงจู๊ผู่รู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงคนที่คอยจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ คนหนึ่ง นายอำเภอให้เกียรติต้อนรับเขา ก็เพราะเห็นว่าเบื้องหลังของเขาคือท่านเสนาบดีกรมกลาโหม
ดังนั้นเขาย่อมไม่มีความคิดว่าตนเ
