องสูงส่งจนสามารถแสดงท่าทีโอหังต่อหน้านายอำเภอได้ จึงลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อม แล้วกล่าวลา
เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า เหตุที่นายอำเภอรีบร้อนออกไปเช่นนี้ ก็เพราะจะไปพบกับเจิ้นหย่วนโหว ฉู่อี้!
กู่เหวินฮุยเองก็คาดไม่ถึงว่าคนที่รอเขาอยู่หน้าศาลาว่าการอำเภอกลับเป็นเจิ้นหย่วนโหว ฉู่อี้ ตัวเป็นๆ!
เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านโหวที่ทำตามคำสั่งให้เขารีบไปพบ ทว่าไม่คาดคิดว่าพอออกมาจากศาลาว่าการอำเภอก็เห็นรถม้าธรรมดาๆ คันหนึ่งจอดอยู่ที่ประตูข้าง
เขาเดินตามองครักษ์จวนโหวไปที่หน้ารถม้า องครักษ์ผู้นั้นประสานมือโค้งคำนับให้รถม้า “ท่านโหว ใต้เท้ากู่มาถึงแล้วขอรับ”
ทันทีที่ได้ยินดังนั้น ขาของกู่เหวินฮุยก็อ่อนยวบ เขารีบค้อมศีรษะทำความเคารพ “ขุนนางชั้นผู้น้อย กู่เหวินฮุย นายอำเภอประจำอำเภอจิ่วจิ้น ขอคารวะเจิ้นหย่วนโหวขอรับ”
หากมิใช่เพราะรถม้าคันนี้ไม่ใช่รถม้าของจวนโหว เขาคงคุกเข่าลงไปแล้ว เขาไม่ใช่ขุนนางหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ท่านโหวผู้หนึ่งยอมลดตัวใช้รถม้าธรรมดาๆ เช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมไม่อยากให้ผู้อื่นล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงเป็นแน่
จางหลิงเปิดม่านรถม้า เผยให้เห็นใบหน้าของฉู่อี้ กู่เหวินฮุยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาด้วยความนอบน้อม
บัดนี้เขาเห
