อวิ๋นฉี่เยว่เรียกอากุ้ยมาแล้วมอบเงินให้จำนวนหนึ่ง ก่อนจะกระซิบกระซาบบอกความต้องการ อากุ้ยรีบออกจากหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นทันที
หัวหน้าหวังนับเป็นคนเจ้าเล่ห์โดยแท้ เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรจึงจะทำให้ผู้คนหวาดกลัวและวิตกกังวลได้มากที่สุด เขาสั่งให้คนเอาผ้าคลุมศพเอาไว้ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ผู้คนที่มามุงดูยืนคุยกันอยู่หน้าประตู
ยิ่งเป็นเช่นนี้จ้าวซื่อกับอวิ๋นโส่วกวงก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังและร้อนใจ ฉะนั้นเมื่อได้เห็นสองสามีภรรยาร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด หัวหน้าหวังก็ยิ้มอย่างพอใจ
“เด็กสองคนนั้นไม่ใช่เจ้าของ ข้าต่างหากที่เป็นเจ้าของ พวกเจ้าจับข้าไป ปล่อยเด็กทั้งคู่ไปเถิด!”
จ้าวซื่อร้องขอ “ข้าขอร้องท่านล่ะ ลูกๆ แค่มาช่วยทำงาน พวกเขาไม่ใช่เจ้าของ ข้าสองคนต่างหากที่เป็นเจ้าของ”
หัวหน้าหวังทำหน้าบึ้งตวาด “เด็กพวกนั้นยอมรับแล้วว่าเป็นเจ้าของ บัดนี้พวกเจ้ายังมาบอกว่าเป็นเจ้าของ อย่างนั้นก็ดี งั้นก็จับพวกเจ้าไปด้วยเสียเลย ข้อหาให้การเท็จต่อเจ้าหน้าที่ทางการ!”
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยเสียงเย็นชา “แค่หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น ไม่นับว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ!”
หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น เป็นเพียงชาวบ้านที่ช่วยทางการดูแลความสงบเรียบร้อย นับเป็นเจ้าหน้าที่ทางการได้อย่างไร? ช่างกล้ายกตนข่มท่าน!
ปกติหั
