วหน้าหวังมักจะทำตัวเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ คอยแต่จะให้ผู้คนสรรเสริญเยินยอ ครั้งนี้ถูกอวิ๋นโส่วจงเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัลก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เหอะ ไม่นับเป็นเจ้าหน้าที่ทางการอย่างนั้นหรือ งั้นข้าจะส่งเด็กพวกนั้นไปนอนในโลงศพให้รู้แล้วรู้รอด! รอดูแล้วกัน พอไปถึงศาลาว่าการอำเภอ คดีฆ่าคนตายเช่นนี้ ท่านนายอำเภอจะเชื่อข้า หรือจะเชื่อคำพูดของเจ้า!”
“โธ่เอ๊ย หัวหน้าหวัง อย่าเลย! อย่าเลย!”
ทันใดนั้นเจียงต้าไห่ก็เบียดฝูงชนเข้ามา รีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงแล้วไกล่เกลี่ยด้วยสีหน้าร้อนรน
ผู้ที่ตามเข้ามาคือผู้เฒ่าอวิ๋นและคนอื่นๆ เดิมทีผู้เฒ่าอวิ๋นจะจ้างเกวียนวัวมา ทว่าเกวียนวัวนั้นเดินช้า ไม่มีทางมาถึงหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นพร้อมกับอวิ๋นโส่วจง แต่ลูกเขยรีบร้อนจ้างรถม้าไปรับพวกเขาแต่เช้าพอดี
“เจ้ารอง เจ้าพูดจาแบบนี้ได้ยังไง รีบขอโทษหัวหน้าหวังเร็วเข้า! เจ้าเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง หัวหน้าหวังใช่คนที่เจ้าจะล่วงเกินได้หรือ? ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้าหยาจื่อ [1] กับเอ้อร์หยาจื่อ!”
นานๆ ทีผู้เฒ่าอวิ๋นจะเรียกอวิ๋นฉี่ชิ่งกับอวิ๋นฉี่เสียงด้วยความสนิทสนมเช่นนี้
เขาอยากจะปรับความสัมพันธ์กับลูกชายทั้งสามคนให้ดีขึ้นแต่กลับลืมไปว่า ตอนนี้อวิ๋นโส่วกวงและครอบครัวกำลังร้อนใจ ไม่มีใครสนใจถึงความผิดปก
