ติในน้ำเสียงของเขาเลยสักนิด
ผู้เฒ่าอวิ๋นอยากจะรักษาหน้าต่อหน้าลูกชายทั้งสามคน จึงต้องเข้ามาจัดการเรื่องนี้ ว่าไปแล้ว ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงก็เป็นหลานชายของเขา เขาย่อมเป็นห่วงและร้อนใจอยู่บ้าง
ส่วนเถาซื่อกับอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์นั้นแตกต่างออกไป พวกนางมาดูความสนุกชัดๆ แต่เจียงต้าไห่เกรงว่าทั้งสองคนจะก่อเรื่องวุ่นวาย ระหว่างทางจึงกำชับกับพวกนางซ้ำแล้วซ้ำอีก
จริงๆ แล้วตามความคิดของเจียงต้าไห่ เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนนี้ตามมาด้วยซ้ำ แต่ผู้เฒ่าอวิ๋นร้อนใจมากถึงกับไปจ้างเกวียนวัวเข้าตำบลเอง
ระหว่างทางบังเอิญเจอพวกเขาพอดี เขาจะปล่อยให้เถาซื่อกลับไปคนเดียวก็กระไรอยู่ โชคดีที่เถาซื่อกับอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ยังจำคำพูดของเขาได้ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา เจียงต้าไห่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฝ่ายผู้เฒ่าอวิ๋นหลังจากตำหนิอวิ๋นโส่วจงเสร็จก็รีบหันไปขอโทษหัวหน้าหวังด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าหวัง ท่านใจกว้างอยู่แล้ว อย่าได้ถือสาคนบ้านนอกอย่างพวกเราเลยขอรับ เจ้ารองคนนี้มันปากไว ใจร้อน เป็นห่วงลูกหลาน ไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่านแต่อย่างใด”
หัวหน้าหวังจึงค่อยหายโกรธพลางเอ่ยว่า “เรื่องการวางตัว ก็ควรเป็นแบบผู้เฒ่าอย่างท่านนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด ไม่ดูสถานการณ์ แล้วยังกล้าพูดจาอวดดี ฮึ คงเพราะคนที่
