ถูกจับไม่ใช่ลูกชายของเขา!”
เจียงต้าไห่รีบพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าหวัง พวกเรารู้จักกันมานานหลายปี วันนี้ถือว่าข้าขอร้องท่านสักเรื่อง พี่รองของข้าไม่ได้ตั้งใจจะขัดแย้งกับท่านหรอก เขาเป็นห่วงพวกเด็กๆ ก็เท่านั้น”
“เช่นเดียวกันกับข้า ที่เป็นห่วงหลานๆ ทั้งสองคนไม่ใช่หรือ? หัวหน้าหวัง ท่านก็รู้ว่าเมื่อวานมีคนไปกินเม่าไช่ที่ร้านนั้นไม่น้อย ไม่เห็นมีใครเป็นอะไรเลย แถมท่านหมอก่วงยังตรวจชีพจรให้แล้ว บอกว่าไม่มีใครโดนพิษ”
“แล้วก็… หวังเหล่าจิ่วผู้นี้ ท่านหมอก่วงก็ตรวจชีพจรให้แล้ว บอกว่าไม่ได้โดนพิษ! ท่านหมอก่วงเป็นคนเช่นไร ท่านยังไม่รู้อีกหรือ?”
เขาจงใจพูดเสียงดัง ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ด้านนอกต่างก็ได้ยิน ทันใดนั้นก็มีคนเอ่ยสนับสนุน
“ใช่แล้ว ทั้งฝีมือและจรรยาบรรณของท่านหมอก่วง ล้วนเป็นที่เลื่องลือในตำบลไป๋อวิ๋นแห่งนี้”
“นั่นน่ะสิ เมื่อวานข้าก็กินเม่าไช่ไปตั้งสองชาม ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย”
“การตายของหวังเหล่าจิ่ว คงไม่เกี่ยวข้องอะไรกับร้านเม่าไช่หรอก”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินเจียงต้าไห่พูดแทนหลานๆ ทั้งสามคน ก็รู้สึกว่าเจียงต้าไห่นั้นรู้จักคิด รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่นจริงๆ
เจ้ารองน่ะ พอมีเงินทองมากหน่อยก็ไม่เห็นหัวใคร ไม่รู้จักดูสถานการณ์บ้าง หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น ต่อให้ไม่ใช่เจ้าห
