แค่นเสียง “ฮึ! ตอนกลางวันทำพลาด ตอนนี้เลยต้องใช้วิธีแกล้งตายไงเล่า อะไรที่ว่าไม่ผิดปกติ ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ! แต่ที่ข้าทำเช่นนี้ ก็เพราะเห็นแก่เถ้าแก่เจียง เสียดายเงินแทนเจ้ามิใช่หรือ”
เจียงต้าไห่รีบยิ้มเจื่อนๆ “ใช่ๆ ขอบคุณหัวหน้าหวังที่คอยนึกถึงข้าเสมอ”
รู้อย่างนี้แล้ว การแสดงละครตอนกลางวันก็ถือว่าไม่ได้เสียเวลาเปล่า กลับกลายเป็นการช่วยยืนยันว่าอาหารของร้านเม่าไช่ไม่มีปัญหา เพราะถ้าไม่มีปัญหา แล้วทำไมถึงมีคนตายเล่า?
“น้องชายฝาแฝดของหวังเหล่าจิ่วตายได้ถูกจังหวะจริงๆ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดจะหลอกเอาสูตรลับของร้านพวกเขาก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย”
เจียงต้าไห่กล่าว “ที่ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อรับใช้หลงจู๊ผู่ หากเรื่องนี้สำเร็จลุล่วง ขอแค่หลงจู๊ผู่ช่วยพูดกับศาลาว่าการอำเภอสักคำ ท่านก็จะได้เป็นเจ้าหน้าที่ทางการจริงๆ สมใจอยากแล้ว”
ที่จริงเขาก็หวังจะให้เป็นเช่นนั้น ไม่อย่างนั้นต่อให้ได้รับเงินทอง เขาก็คงไม่เสี่ยงแบบนี้หรอก
น้องชายฝาแฝดของหวังเหล่าจิ่วเคยฆ่าคนตายเมื่อหลายปีก่อน จากนั้นก็หลบหนีไป กว่าจะแอบย่องกลับมาได้ก็เมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นจึงไม่มีใครในตำบลไป๋อวิ๋นรู้จักเขา
หวังเหล่าจิ่วบอกว่าเขาป่วยหนักตายกะทันหัน บังเอิญเขาเองก็กำลังกลุ้มใจไม่รู้จะจัดการร้านเม่าไช่ของบ้า
