สัญญาหนี้ไว้ในอกเสื้อ รีบเข้าไปหยิบห่อผ้าในห้องแล้วออกไป
พอร่างของเขาเพิ่งก้าวออกจากประตู ในความมืดก็มีเงาดำพุ่งเข้ามาหา ใช้มือฟันไปที่คอของเขาอย่างแรง ร่างของหวังเหล่าจิ่วทรุดลงในทันที เงาดำแบกร่างของเขาไปยังตรอกลึก มัดมือมัดเท้า แล้วง้างปากยัดผงยาเข้าไป จากนั้นก็ลากร่างของเขาไปไว้ใต้กองฟืนที่กองอยู่ข้างๆ แล้วจึงจากไป
เงาดำกระโดดขึ้นไปบนกำแพง จากนั้นก็ค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านของหวังเหล่าจิ่ว เขาค่อยๆ เปิดกระเบื้องหลังคาออก แสงสว่างภายในห้องลอดออกมา เผยให้เห็นดวงตาคมกริบ
กร๊อบ… หวังกุ้ยหักนิ้วมือสามนิ้วของชายร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงอุ่น แต่ร่างบนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
คนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นศพ
“ท่านหัวหน้าหวังนี่รอบคอบจริงๆ ข้าเองก็คิดไม่ถึง” เจียงต้าไห่กล่าวชื่นชมอยู่ข้างๆ
“เล่นละครก็ต้องเล่นให้สมจริง หวังเหล่าจิ่วนิ้วมือหักไปสามนิ้ว เขาก็ต้องหักไปสามนิ้วเช่นกัน” พูดจบ เขาก็หยิบผ้าพันแผลออกมาพันมือศพ
“รู้อย่างนี้แล้วตอนกลางวันก็ไม่ต้องเล่นละครให้วุ่นวายขนาดนั้น ปล่อยให้หวังเหล่าจิ่วจัดการคนเดียวก็สิ้นเรื่อง”
เจียงต้าไห่ยิ้มแห้งๆ “ตอนนั้นก็แค่อยากให้คนเยอะๆ ปั่นป่วนให้เรื่องราวใหญ่โตหน่อย จากนั้นพอเกิดเรื่องคนตายคนหนึ่ง ก็จะดูไม่ผิดปกติอะไรไงเล่าขอรับ”
หวังกุ้ย
