ตงโมไปพลาง พูดเรื่องพวกนี้โดยไม่คิดจะหลบเลี่ยงชุ่ยเหนียงแม้แต่น้อย
กลับเป็นผู้เฒ่าอวิ๋นที่ช่วงนี้ถูกชุ่ยเหนียงปรนนิบัติอย่างดี อีกทั้งยังได้กินอาหารดีๆ ที่อวิ๋นโส่วจงจัดมาให้ พอได้ยินเถาซื่อพูดถึงอวิ๋นโส่วจงเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจนัก
“พวกเจ้าสองคนจะพล่ามอะไรกันนักหนา ขนาดกินอยู่ก็ยังทำให้พวกเจ้าสงบปากสงบคำไม่ได้อีก!”
เถาซื่อยืดอกขึ้นด่าทอทันที “ข้าพูดเหลวไหลหรือไม่ เจ้าเองก็รู้ดีแก่ใจ ยัยเด็กสารเลวอวิ๋นเจียวนั่นหลอกล่อให้เจ้าตัดขาดกับเจ้าสาม แต่กลับไม่ยอมให้สูตรอาหาร นี่ไม่ใช่กรรมตามสนองแล้วจะให้เรียกว่าอะไร? ฮึ หากตอนนั้นพวกมันยอมมอบสูตรอาหารให้พวกเรา เรื่องวุ่นวายเช่นนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก!”
ถึงแม้ว่าอวิ๋นฉี่เยว่จะสามารถจัดการเรื่องราววุ่นวายในวันนี้ด้วยความสามารถของตนเองได้ และยังไม่ปล่อยให้พวกอันธพาลจากไปง่ายๆ แต่เขาทำให้พวกอันธพาลไม่พอใจ วันหน้าพวกมันจะไม่มาหาเรื่องเอาคืนหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นฉี่เยว่จะสามารถเฝ้าร้านเม่าไช่ตลอดเวลาได้หรือ?
เถาซื่อไม่เชื่อหรอก ผู้เฒ่าอวิ๋นเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน เขาเพียงแค่จ้องมองเถาซื่ออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากลานบ้านอย่างรวดเร็ว ชุ่ยเหนียงรีบลงกลอนประตูห้องของตนเอง จากนั้นก็รีบวิ่งตามออกไป
พอผู้เฒ่าอวิ๋นมาถึงบ้
