เหอะ รับเงินเพื่อมาหาเรื่องจริงๆ ด้วย เมื่อได้ยินดังนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
เหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผากของหัวหน้าอันธพาลหวังเหล่าจิ่ว น่าเสียดายที่หัวหน้าหวังต้องการเลี่ยงความยุ่งยาก จึงพาลูกน้องจากไปตั้งแต่เนิ่นๆ คงไม่กลับมาสนใจเขาอีกแล้ว แม้พวกเขาจะมีจำนวนมาก แต่ก็สู้องครักษ์ของอีกฝ่ายไม่ได้
“คุณชาย ท่านคิดว่าแบบนี้ดีหรือไม่ ข้าจะเขียนสัญญาหนี้ให้ท่าน แล้วท่านส่งคนไปที่บ้านกับข้า เพื่อรับเงินได้หรือไม่ขอรับ?”
อวิ๋นฉี่เยว่เย้ยหยัน “เจ้าเห็นข้าโง่หรือ? ส่งคนกลับไปเอาเงินกับเจ้า? ถ้าเจ้าพาไปที่เปลี่ยวแล้วรุมทำร้าย ข้าจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมจากใครได้?”
พูดจบ อวิ๋นฉี่เยว่ก็หันไปพูดกับอันธพาลคนอื่นๆ ว่า “พวกเจ้าล้วนถูกเขาสั่งมา งั้นก็เขียนเรื่องราวทั้งหมดลงไปพร้อมประทับรอยนิ้วมือ แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”
ทันใดนั้นก็มีอันธพาลคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “แต่ว่า ข้าน้อยเขียนตัวหนังสือไม่ได้ขอรับ!”
“ข้า หมี่ไท่ เบี้ยบัญชีของร้านธัญพืชหม่านชาง อ่านออกเขียนได้!”
“ข้า หลิวจู้ เบี้ยบัญชีของร้านผ้าเจียงหนาน ข้าก็อ่านออกเขียนได้!”
ในฝูงชนมีชายสองคนที่ทำงานเป็นเบี้ยบัญชีเดินออกมา ไหนๆ ก็รออยู่เฉยๆ อย่างน่าเบื่อ ไม่สู้ไปช่วยเหลือผู้อื่นดีกว่า
คุณชายผู้นี้สามารถจ้างบ่าวไพร่ที่เก่งก
