าจเช่นนี้ได้ ย่อมต้องเป็นผู้มีฐานะ การผูกมิตรกับคนเช่นนี้ย่อมเป็นผลดี ยิ่งไปกว่านั้น ร้านทั้งสองแห่งนี้ไม่ใช่ร้านค้าเล็กๆ ดังนั้นเบี้ยบัญชีทั้งสองจึงไม่เกรงกลัวอันธพาลในตำบลไป๋อวิ๋น
ชายทั้งสองก้าวออกมา กลุ่มอันธพาลต่างมองพวกเขาด้วยสายตาซาบซึ้ง หากมิใช่พวกเขายื่นมือเข้ามาช่วย บางทีนิ้วของพวกเขาคงถูกหักไปแล้ว ต่างก็พากันกล่าวขอบคุณทั้งสอง ในขณะเดียวกันต่างก็แย่งกันเล่าความจริง
หลังจากที่ทั้งสองคนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดลงในกระดาษแล้ว ก็อ่านให้ทุกคนฟัง จากนั้นก็ให้หมอก่วงที่ยังไม่ได้จากไปตรวจสอบอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเนื้อหาถูกต้อง จากนั้นจึงให้กลุ่มอันธพาลประทับรอยนิ้วมือ
หลังจากประทับรอยนิ้วมือแล้ว อวิ๋นฉี่เยว่ก็รักษาสัญญา ปล่อยพวกเขาไปทันที เพียงแต่ขวางหัวโจกอย่างหวังเหล่าจิ่วเอาไว้
หวังเหล่าจิ่วมองอวิ๋นฉี่เยว่ด้วยความหวาดกลัว เมื่อโม่จู๋คว้ามือของเขาและทำท่าจะหักนิ้ว เขารีบร้องว่า “อย่า อย่าหัก ข้าจะให้ภรรยาของข้านำเงินมาคืน”
จากนั้นก็วิงวอนผู้คนรอบข้าง “ใครช่วยไปตามภรรยาข้าที บอกให้นางเอาเงินยี่สิบตำลึงมาใช้หนี้ ส่วนเงินที่เกินมานั้น ก็ถือเป็นค่าตอบแทนให้ผู้ที่ไปตามหานาง!”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขยับเขยื้อน เขาก็ตะโกนว่า “วางใจเถิด ข้าให้แน่ หากไม่เชื่อ ข้ายกเงินยี่สิบตำลึงนี้ให้คุณชายผู้น
