อักเลือดออกมาด้วยความโกรธ
เขามองเฉาโส่วเย่าด้วยสีหน้าตกตะลึง “เจ้าสาม… เจ้า…”
เฉาโส่วเย่าเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “สำเนาหนังสือตัดขาดก็ยังอยู่ที่ศาลาว่าการอำเภอนะขอรับ”
ความหวังในใจของผู้เฒ่าอวิ๋นพังทลายลงในทันที เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็คงเงียบลง เขาและอวิ๋นโส่วเย่าก็ยังคงเป็นพ่อลูกกัน แต่ไม่นึกเลยว่าอวิ๋นโส่วเย่าจะ… ไม่นึกถึงสายเลือดระหว่างพ่อลูกเลยแม้แต่น้อย
สีหน้าของเขาพลันซีดเผือด ความรู้สึกผิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจก็มลายหายไปในพริบตา
อวิ๋นโส่วจงเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยถาม “ท่านพ่อ ท่านมาที่นี่มีธุระอะไรหรือไม่ขอรับ…” เขาไม่อยากทำให้น้องสามลำบากใจ และไม่อยากให้ผู้เฒ่าอวิ๋นพูดถึงเรื่องตัดขาดกับน้องสามอีก
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นจึงทำท่าทางสง่าผ่าเผยอย่างผู้อาวุโส ยืดตัวตรงแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินเจ้าหนูตระกูลหลิวที่อยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านบอกว่า ร้านเม่าไช่ถูกทุบทำลายหรือ?”
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขอบพระคุณท่านปู่ที่เป็นห่วง มีคนมาหาเรื่องจริงขอรับ แต่พวกมันจ่ายค่าเสียหายก่อนไปแล้ว ร้านเม่าไช่ไม่ได้รับความเสียหาย แถมยังได้กำไรอีกด้วย”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง ก่อนจะใช้กล้องยาสูบเคาะโต๊ะเสียงดัง “โง่เขลา! พวกนั้นเป
