โม่จู๋ไว้ เพราะมีเรื่องที่สั่งการให้เขาไปทำ ส่วนรถม้าให้ฉี่ชิ่งเป็นคนขับแทน เกวียนวัวก็ให้ฉี่เสียงเป็นคนคุม
การที่ต้องใช้งานคนที่ฉู่อี้ส่งมาให้เช่นนี้ อวิ๋นฉี่เยว่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น โม่จู๋มีฝีมือดีเลิศ ในขณะที่ตัวเขาเองตอนนี้ยังไม่มีคนไว้ใจให้ใช้งาน
ระหว่างทางกลับบ้าน อวิ๋นเจียวอดถามอวิ๋นฉี่เยว่ ไม่ได้ “พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ? พวกนั้นใส่ยาพิษในน้ำปรุงรสหรือ? แต่ทำไมยาพิษถึงไม่ออกฤทธิ์ล่ะเจ้าคะ?”
ถ้าไม่ได้ใส่ยาพิษ เหตุใดพวกเขาถึงยืนยันว่าตนเองโดนยาพิษ? ทำไมหมอจ้วงถึงบอกว่าพวกเขาโดนยาพิษ? แต่ถ้าใส่ยาพิษ…
เฉาหลานเอ๋อร์มองอวิ๋นฉี่เยว่เช่นกัน วันนี้สถานการณ์วุ่นวายมาก นางรู้ว่าคนพวกนั้นตั้งใจมาหาเรื่อง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงยืนกรานว่าน้ำปรุงรสมีพิษ
อวิ๋นฉี่เยว่กล่าวว่า “ใช่ พวกเขาใส่ยาพิษจริง แต่ยาพิษนั้นยังไม่ทันตกลงไปในน้ำปรุงรส โม่จู๋ก็ใช้พลังภายในรวบรวมเอาไว้ ผงยาไม่ตกลงไปในน้ำปรุงรสแม้แต่น้อย”
เฉาหลานเอ๋อร์ถึงได้เข้าใจ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง! มิน่าเล่าโม่จู๋ถึงเฝ้าอยู่ที่เตาไฟตลอดเวลา แล้วยังพูดจาแปลกๆ อีก”
จ้าวซื่อกล่าวเสริม “ข้ายังคิดว่าเด็กคนนั้นรังเกียจว่าเตาร้านเราสกปรกเสียอีก” พูดแล้วในตอนนั้นจ้าวซื่อก็ถ
