้ แล้วเขาจะพูดอย่างไรได้?
สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้ตัวเองซวย เขาได้แต่ตะคอกเสียงดังว่า “ไป!” จากนั้นก็พาเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความสงบจากไป
อยู่ต่อไม่ได้อีกแล้ว อย่างไรเสียเขาก็มีแผนสำรอง เขาไม่เชื่อว่าร้านเม่าไช่เล็กๆ แห่งนี้จะหนีพ้น!
เมื่อเห็นท่าไม่ดี พวกอันธพาลที่ก่อเรื่องก็คิดจะหนีไปด้วย แต่กลับถูกโม่จู๋กับโม่ซ่านขวางเอาไว้ พวกเขาสองคนมีฝีมือ ต่อให้ซ้อมพวกอันธพาลจนหมอบ ก็ต้องมีสักคนที่สบโอกาสหลบหนีไปได้
หัวหน้าอันธพาลรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ แอบด่าเจียงต้าไห่กับหัวหน้าหวัง แม่น้ำยังไม่ทันข้าม ก็ทุบสะพานเสียแล้ว
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จ่ายค่าเม่าไช่มา และชดใช้ค่าเสียหายตรงนี้ด้วย แล้วค่อยไสหัวไป!”
หัวหน้าอันธพาลได้แต่ยิ้มแห้งๆ “… ขอรับๆ… จะเอาเงินเท่าไร ข้าจะจ่ายให้เดี๋ยวนี้”
อวิ๋นเจียวยิ้มหวาน “ห้าสิบตำลึงเงิน”
หัวหน้าอันธพาลเบิกตากว้าง “อะไรนะ ห้าสิบตำลึงหรือ? พวกเราไม่ได้กินเยอะขนาดนั้น!”
เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ย “หากพวกเจ้าไม่มาก่อเรื่อง ร้านเราก็ไม่จำเป็นต้องเชิญชาวบ้านมากินเม่าไช่เพื่อเป็นพยาน และไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินค่าลองพิษคนละหนึ่งตำลึง บวกกับที่พวกเจ้าทำข้าวของเสียหาย ห้าสิบตำลึงถือว่ายุติธรรมมากแล้ว”
คำโบราณกล่าวไว้
