อไม่มีหัวหน้าหวัง เหล่าเจ้าหน้าที่ก็ถูกหลอกล่อออกไป ชาวบ้านที่อยากได้เงินจึงไม่ลังเล พากันกรูเข้าไปในร้านเม่าไช่
มีโม่จู๋เฝ้าอยู่ พวกอันธพาลก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ได้แต่ยืนมองเม่าไช่ถูกส่งเข้าปากของทุกคนชามแล้วชามเล่า จนกระทั่งวัตถุดิบทุกอย่างหมดเกลี้ยง
เมื่อหัวหน้าหวังนำเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความสงบกลับมา ภาพที่เห็นก็คือแบบนี้ เขาโกรธจนแทบกระอักเลือด ส่วนโม่ซ่านก็ลากตัวเฉาหลานเอ๋อร์กลับมาได้ทันเวลาพอดี
เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว อวิ๋นเจียวก็ปีนขึ้นไปยืนบนม้านั่ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “ทุกท่าน พวกอันธพาลเหล่านั้นหลังจากกินเข้าไปก็เกิดอาการปวดท้องขึ้นมาทันที ขอรบกวนทุกท่านนั่งรออยู่ที่นี่สักหนึ่งชั่วยาม ดูว่าจะมีอาการปวดท้องหรือมีพิษกำเริบหรือไม่”
“หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ข้าจะมอบเงินให้กับทุกท่าน นอกจากนี้ตอนนี้ข้าจะให้คนจดชื่อและที่อยู่ของทุกท่านไว้ หวังว่าทุกท่านจะให้ความร่วมมือเจ้าค่ะ”
เงินก็ยังไม่ได้ ชาวบ้านที่กินเม่าไช่เข้าไปแล้วจึงทำตามที่อวิ๋นเจียวบอกทุกอย่าง หัวหน้าหวังโกรธจนแทบล้มทั้งยืน แผนการของเขาถูกเด็กคนนี้ทำลายลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ
เขานับดูคร่าวๆ อย่างน้อยก็มีคนกินเม่าไช่เข้าไปหลายสิบคน แบบนี้ ต่อให้เขานำน้ำปรุงรสเม่าไช่ไปใส่ยาพิษ แต่มีพยานมากมายขนาดนี
