คำ ข้าเฉาหลานเอ๋อร์ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะลากเจ้าไปตายด้วยกัน!”
พูดจบนางก็พุ่งตัวไปที่เตา หยิบมีดทำครัวเล่มหนึ่งพุ่งเข้าหาเจียงต้าไห่ด้วยท่าทีไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
“ยังไงเสียข้าก็ไม่เอาชีวิตนี้อีกแล้ว ฆ่าหนึ่งคนก็คุ้ม ฆ่าสองคนก็กำไร ใครขวางข้า ข้าฟันไม่เลี้ยง!”
เหล่าเจ้าหน้าที่มีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยก็จริง แต่ก็ไม่เคยพบเจอคนที่ไม่กลัวตายอย่างเฉาหลานเอ๋อร์มาก่อน
ปกติแล้วหากพบเจอเรื่องแบบนี้ พวกเขามักจะหลบให้ไกล รอจนเรื่องทุกอย่างจบสิ้น พวกเขาถึงจะแสร้งทำเป็นออกมาตะโกนสองสามคำ นั่นคือปรัชญาการทำงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยท้องถิ่นกลุ่มนี้
เมื่อเห็นเฉาหลานเอ๋อร์ถือมีดวิ่งเข้ามา สิ่งแรกที่พวกเจ้าหน้าที่ทำไม่ใช่การเข้าไปขวาง แต่เป็นการหลบหนี รวมถึงหัวหน้าหวังด้วย
เมื่อพวกเขารู้สึกตัวว่าเฉาหลานเอ๋อร์เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ และกำลังจะเข้าไปจับตัว โม่จู๋และโม่ซ่านก็เตะก้อนหินเล็กๆ ไปที่หัวเข่าของพวกเขาอย่างรู้ใจกัน ทำให้พวกเขาร้องโอดโอยล้มลงไปกองกับพื้น
“ฆ่าคนแล้ว ช่วยด้วย!” เจียงต้าไห่กลัวจนฉี่ราดวิ่งหนีสุดชีวิต
เฉาหลานเอ๋อร์ไล่ตามเขาไป เมื่อเห็นดังนั้นเหล่าเจ้าหน้าที่ก็วิ่งตามออกมาจากร้านเม่าไช่
อวิ๋นเจียวและอวิ๋นฉี่เยว่รีบเชิญชวนชาวบ้านให้กินเม่าไช่ เมื่
