คำพูดของหัวหน้าหวังที่เอ่ยปากจะจับคนนั้น เขาจ้องมองมาที่อวิ๋นฉี่เยว่เป็นพิเศษ
หมอเจิ้งเห็นท่าทางมั่นใจของหัวหน้าหวังก็ได้แต่กัดฟันกรอด เขียนใบรับรองลงไป ที่จริงเขาไม่อยากเขียนเลยสักนิด แต่ก็จนใจเพราะมีจุดอ่อนอยู่ในมือของหัวหน้าหวัง
หลังจากเขียนเสร็จแล้ว โม่จู๋ก็รับใบรับรองมาส่งให้อวิ๋นฉี่เยว่ หัวหน้าหวังได้แต่มองดูอย่างเย็นชา แต่พอคิดว่าตราบใดที่จับคนพวกนี้เข้าไปในหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นได้ เขามีวิธีมากมายที่จะทำให้เรื่องที่ไม่มีมูลความจริงกลายเป็นเรื่องจริง เขาก็ไม่กังวลอีกต่อไป
“จับคน!”
เจียงต้าไห่แสร้งทำเป็นร้อนรน “อย่าเลยขอรับ อย่าเพิ่งจับคนเลย พี่สะใภ้และหลานชายหลานสาวของข้าไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิดขอรับ!”
หัวหน้าหวังหัวเราะอย่างเย็นชา “เข้าใจผิดหรือ? หมอตรวจอาการแล้ว จะเป็นการเข้าใจผิดได้ยังไง? เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ จับตัวไปสอบสวนที่หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นก็รู้เอง”
เจียงต้าไห่รีบพูด “ยังมีหลานข้าอีกสองคนมิใช่หรือขอรับ รอพวกเขากลับมาแล้วท่านค่อยพาตัวไปเถิด ส่วนพี่สะใภ้และหลานสาวของข้าล้วนเป็นสตรี ขอรบกวนหัวหน้าหวังอำนวยความสะดวกด้วยขอรับ”
หัวหน้าหวังกล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าย่อมให้เกียรติเถ้าแก่เจียง”
อวิ๋น
