เจียวกับอวิ๋นฉี่เยว่มองดูคนทั้งสองเล่นละครด้วยสายตาเย็นชา ในตอนนั้นเอง ฉี่เสียงกับฉี่ชิ่งก็พาหมอมาถึงพอดี หมอผู้นี้เป็นหมอที่เก่งที่สุดของร้านยาหงฝูถัง ชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในตำบลไป๋อวิ๋น
นับตั้งแต่ที่ท่านโหวสั่งให้ร้านยาหงฝูถังเป็นโรงหมอเพียงแห่งเดียวที่รักษาอาการบาดเจ็บให้กับชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ลอบสังหารครั้งก่อน ร้านยาหงฝูถังจึงมีชื่อเสียงโด่งดัง แม้แต่ครอบครัวร่ำรวยในอำเภอก็ยังมาขอให้ร้านยาหงฝูถังส่งหมอไปรักษาที่จวนโดยเฉพาะ
ในขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องร้านยาหงฝูถังอีก เพราะเจิ้นหย่วนโหวยังคงอยู่ที่จวนในหมู่บ้านหยางหลิ่ว ตำบลไป๋อวิ๋น ไม่ได้กลับเมืองหลวง
เมื่อหัวหน้าหวังเห็นหมอของร้านยาหงฝูถัง ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องยากเสียแล้ว ส่วนหมอเจิ้งนั้นขาอ่อนแรงแทบทรุดลงกับพื้น
หัวหน้าหวังรีบยิ้มแย้มเข้าไปคำนับหมอของร้านยาหงฝูถัง “ท่านหมอก่วง หมอเจิ้งตรวจอาการคนป่วยที่นี่ให้หมดแล้ว เทียบยาก็ให้ไปแล้วขอรับ”
ความหมายคือท่านมาเสียเที่ยวแล้ว
ฉี่เสียงรีบพูด “ท่านหมอก่วง เชิญท่านมาตรวจชีพจรพวกเขาให้หน่อยขอรับ พวกเขาอ้างว่าอาหารในร้านเราไม่สะอาด กินแล้วท้องเสีย แต่ลูกค้าคนอื่นๆ กินแล้วก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยขอรับ”
ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงยังไม่รู้ว่าผลการตรวจชีพจรของหมอเ