ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ “ไร้เหตุผลสิ้นดี เห็นร้านเจ้าขายดีก็เลยอิจฉา อยากมาไถเงินมากกว่า”
“ใช่ๆ ข้ากินทุกวัน ท้องก็ไม่เห็นปวด”
“นั่นสิ ทุกคนก็กินกันทั้งนั้น ไม่มีใครปวดท้อง มีแต่พวกมันที่ปวด”
“ตั้งใจมาไถเงินร้านเจ้าชัดๆ พวกมันทั้งคนเยอะทั้งตัวใหญ่ ร้านเจ้าทำได้แค่ยอมรับชะตากรรมแล้วล่ะ”
“คนแบบนี้ช่างไร้คุณธรรมโดยสิ้นเชิง…”
“ชั่วร้ายเกินไปแล้ว…”
“หุบปากกันให้หมด อยากโดนตบปากหรือไง”
เมื่อมีคนวิจารณ์มากเข้า หัวหน้ากลุ่มร่างใหญ่ก็โกรธขึ้นมาทันที “พวกข้ากินของจากร้านพวกมันเข้าไปแล้วปวดท้องจริงๆ ของในร้านพวกมันไม่สะอาด!”
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ย “ถ้าเช่นนั้นก็เชิญหมอมาตรวจดูสิขอรับ”
หัวหน้ากลุ่มร่างกำยำมองด้วยแววตาดุร้าย “เจ้าหนู ข้าไม่ได้ห้ามให้เรียกหมอ แต่ข้าไม่เชื่อใจหมอที่พวกเจ้าเรียกมาต่างหาก!”
ให้ตายเถอะ มันเป็นคนรู้จักกัน แต่ทำไมตอนที่บ่าวไพร่ของเจ้าหนุ่มคนนี้คุยกับเจ้าของร้านถึงได้ไร้มารยาทเช่นนั้น?
หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เมื่อคิดถึงเจ้านายเบื้องหลังที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง “งั้นรอให้หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นมาแล้วให้ พวกเขาเป็นคนเชิญหมอ”
หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นนั้น ตำแหน่งต่ำกว่าเจ้าหน้าที่ทางการ เป็นหน่วยงานที่รับผิด
