แม้จะต้องยืนกินก็ยังคงสั่งอาหาร ร้านเม่าไช่คึกคักตลอดวัน สองพี่น้องก้มหน้าก้มตากินเม่าไช่ต่อ พวกชายฉกรรจ์ก็ก้มหน้าก้มตากินเช่นกัน
หลังจากที่ทั้งสองพี่น้องกินหมดแล้ว พวกชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก็กินหมดเช่นกัน แต่หลังจากที่พวกเขากินเสร็จแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เรียกเก็บเงิน ไม่ยอมไปไหน ต่างนั่งนิ่งมองไปที่หัวหน้ากลุ่ม สายตาเต็มไปด้วยความฉงน
ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าขมวดคิ้วแน่น เป็นไปไม่ได้ เขาโปรยยาถ่ายลงไปแล้ว ทำไมทุกคนถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? หรือว่า… กินน้อยไป?
“เถ้าแก่ เอาเม่าไช่แบบมีเนื้อมาอีกสิบชาม แบบผักล้วนอีกสิบชาม” ว่ากันตามตรง เม่าไช่ของร้านนี้อร่อยจริงๆ ให้กินคนละสองสามชาม พวกเขาก็ยินดี
เพียงแต่ว่าในนี้มียาถ่ายอยู่ คิดว่ายิ่งกินมากเท่าไหร่ เดี๋ยวก็ยิ่งปวดท้องมากเท่านั้น ความคิดในใจพวกเขาก็ยิ่งซับซ้อน ทว่าเม่าไช่ทั้งยี่สิบชามก็ถูกพวกเขากินจนหมด แต่พวกเขาก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
หัวหน้ากลุ่มกัดฟัน สั่งต่ออีกยี่สิบชาม จ้าวซื่อกับอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ยิ้มจนแก้มปริ ไม่นานนัก ยี่สิบชามก็ถูกพวกเขากินจนเกลี้ยง หัวหน้ากลุ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำ เป็นไปได้อย่างไร ยาที่เขาใช้เป็นประจำ ไม่น่าจะมีปัญหานี่นา
“เถ้าแก่ เอาอีกยี่สิบชาม…”
อวิ๋นฉี่เยว่กับอวิ๋นเจียวนั่งจิบชาอยู่ด้านข้าง มองดูพวกเขาตั้งหน้าตั้งตา
