ิดนี้ของข้าเพ้อฝันไปหรือไม่เจ้าคะ”
“ดี!”
“มิใช่ความคิดที่เพ้อฝันแต่อย่างใด!”
“ความคิดของเจียวเอ๋อร์ดีมาก เด็กคนนี้ช่างมีจิตใจงดงาม เป็นความโชคดีของชาวบ้านในหมู่บ้านไหวซู่โดยแท้”
อาจารย์ตั่งเอ่ยอย่างจริงจัง “การก่อตั้งสำนักศึกษาประจำหมู่บ้านเป็นความคิดที่ดี แต่เรื่องค่าเล่าเรียนนั้น ไม่ควรยกเว้นทั้งหมด เพราะของที่ได้มาง่ายๆ บางคนอาจไม่เห็นค่า”
อาจารย์หม่าก็เอ่ยเสริม “ให้ข้าวน้อยเป็นบุญคุณ แต่ให้ข้าวเต็มถังกลับเป็นความแค้น การให้หรือรับมากเกินไปล้วนไม่ใช่เรื่องดี”
อวิ๋นโส่วจงเห็นด้วย “ท่านอาจารย์ทั้งสองพูดถูกแล้ว เจียวเอ๋อร์อยากทำอะไรเพื่อชาวบ้าน ความคิดนี้ดีมาก แต่เราต้องปรึกษาหารือและวางกเกณฑ์ อย่าให้ความหวังดีกลายเป็นผลร้ายไป”
“และอย่าให้สุดท้ายแล้ว กลับกลายเป็นการเลี้ยงงูพิษ พวกเขาเรียนไม่ดี หรือเกิดความคิดที่ไม่ควรจะมีขึ้น กลับมาต่อว่าว่าอาจารย์ที่พวกเราจ้างมานั้นไร้ความสามารถ สอนไม่เต็มที่”
อวิ๋นเจียวพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน จึงอยากขอคำชี้แนะจากท่านปู่ทั้งสอง”
ท่านอาจารย์หม่าเอ่ย “จริงๆ แล้วสำนักศึกษาประจำหมู่บ้านสามารถอ้างอิงรูปแบบจากสำนักศึกษาประจำตระกูลของตระกูลใหญ่ๆ ได้ คนในตระกูลที่เข้าเรียนในสำนักศึกษาประจำตระกูลล้วนต้องจ่ายค่าเล่าเร
