โส่วกวงก็เอ่ยชม “เจียวเอ๋อร์ช่างเป็นเด็กใจบุญ”
อาจารย์ตั่งกับอาจารย์หม่ามองนางด้วยแววตาชื่นชม อาจารย์ตั่งเอ่ยถาม “เจียวเอ๋อร์ ไยเจ้าถึงมีความคิดเช่นนี้?”
อวิ๋นเจียวตอบ “พวกเรามาปักหลักที่หมู่บ้านไหวซู่ ต้องพึ่งพาอาศัยชาวบ้านไม่น้อย ข้าเห็นว่าในหมู่บ้านมีเด็กๆ มากมายที่ไม่ได้เรียนหนังสือ จึงคิดว่าหากพวกเขารู้หนังสือ คิดเลขได้ พอโตขึ้นจะได้ไม่ต้องกลายเป็นคนโง่เขลา อีกอย่างหากรู้หนังสือ ต่อให้ต้องออกไปหางานทำข้างนอกก็ง่ายขึ้นไม่น้อย นี่ก็ถือเป็นการช่วยเหลือครอบครัวได้อีกทางหนึ่งเจ้าค่ะ”
หมู่บ้านไหวซู่เป็นหมู่บ้านในชนบทที่ยากจน คนตระกูลอวิ๋นเก่านับว่าได้อยู่อย่างสุขสบายในหมู่บ้านไหวซู่แล้ว ทว่าสองสามีภรรยาเฒ่าคู่นั้นกลับทำลายชีวิตอันสงบสุขด้วยน้ำมือของตนเอง
“ท่านปู่ทั้งสองก็เห็นแล้วว่า หมู่บ้านไหวซู่ไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆ แต่คนจนมีมากมาย คำโบราณกล่าวไว้ว่า ช่วยคนให้พ้นภัยได้ แต่ช่วยคนจนให้พ้นความจนนั้นยากยิ่ง ข้าจึงคิดว่าหากคนเราอ่านออกเขียนได้ อ่านตำราได้ มีความรู้มากขึ้น ย่อมคิดหาวิธีเปลี่ยนแปลงโชคชะตาและสถานการณ์ของตัวเองได้มากขึ้น”
“หรืออาจจะมีทางเลือกมากขึ้น ในยามว่างจากการทำไร่นาก็อาจจะคิดหาวิธีหาเงินได้มากขึ้นก็ได้? ข้าอายุยังน้อย คิดไม่รอบคอบ จึงอยากขอให้ท่านปู่ทั้งสองช่วยกันคิดว่า ความค
