เอกของข้าจริงๆ ว่าแต่ คืนนี้นอกจากสุราอาหารเลิศรสแล้ว เจียวเอ๋อร์มีเรื่องอันใดหรือ?”
อวิ๋นเจียวยิ้มหวาน “มีเรื่องรบกวนเจ้าค่ะ นั่นก็คือเชิญท่านปู่ทั้งสองมาลิ้มลองหน่อไม้ผัดเนื้ออ้น แล้วก็… ข้ามีความคิดบางอย่าง อยากขอคำชี้แนะจากท่านปู่ทั้งสองเจ้าค่ะ”
“เจียวเอ๋อร์ เรื่องอะไรหรือ?” บาดแผลของอวิ๋นฉี่ซานยังไม่หายดี จึงกินเผ็ดไม่ได้ ได้แต่มองตาปริบๆ พลางจิบน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมไปพลาง
ตอนนี้มีเรื่องที่เรียกความสนใจเขาได้พอดี ไม่รู้ว่าเจียวเอ๋อร์มีเรื่องอันใดถึงต้องไปรบกวนท่านอาจารย์ทั้งสอง คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เป็นแน่
อวิ๋นเจียวเอ่ย “ข้าอยากสนับสนุนให้หมู่บ้านของเราก่อตั้งสำนักศึกษาเจ้าค่ะ ไม่ต้องสอนความรู้ที่ลึกซึ้ง เพียงแค่สอนให้เด็กๆ ในหมู่บ้านรู้จักตัวอักษรบ้าง และคิดเลขได้บ้างก็พอเจ้าค่ะ แน่นอน หากผู้ใหญ่อยากเรียนด้วยก็ย่อมได้”
“เนื่องจากไม่จำเป็นต้องเรียนเนื้อหาที่ซับซ้อน ข้าคิดว่าแค่จ้างถงเซิงที่สูงวัยสักหน่อยก็พอ ไม่จำเป็นต้องเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ เพราะเกรงว่าเขาก็คงไม่ยอมลดตัวลงมาสอนชาวบ้านที่ไม่ได้ศึกษาเพื่อไปสอบเคอจวี่หรอกเจ้าค่ะ”
ทันทีที่อวิ๋นเจียวพูดจบ บนโต๊ะอาหารก็เงียบสงัดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงชื่นชมตามมา
อวิ๋นโส่วเย่าเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ดี! ความคิดนี้ดีมาก!”
อวิ๋น
