อย! นางโกรธแทบแย่ คำพูดที่เหลือพลันจุกอยู่ในลำคอ ได้แต่จ้องมองครอบครัวของอวิ๋นโส่วจงด้วยความเคียดแค้น
ฝ่ายผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินเช่นนั้นกลับรู้สึกสะเทือนใจ ที่แท้เจ้ารองมิได้รังเกียจเขา เพียงแต่เกลียดชังเถาซื่อต่างหาก หากไม่มีเถาซื่อขวางกั้นระหว่างเขากับลูกชาย บางที…
เถาซื่อนี่นะ หากนางใจดีกับเจ้าใหญ่และเจ้ารองเหมือนแม่แท้ๆ สักหน่อย ก็คงจะ… เมล็ดพันธุ์แห่งความไม่พอใจ ถูกหว่านลงไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าผู้เฒ่าอวิ๋นกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
ชุ่ยเหนียงพูดจบ ก็รับกล่องอาหารจากมือของอากุ้ย แล้วหันไปถามผู้เฒ่าอวิ๋น “นายท่านผู้เฒ่าเจ้าคะ ท่านต้องการรับประทานอาหารเย็นในห้องหรือที่ห้องโถงเจ้าคะ?”
คำว่า ‘นายท่านผู้เฒ่า’ ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกปลื้มปีติยิ่งนัก ตามมาด้วยคำว่า ‘รับประทานอาหารเย็น’ กิริยามารยาทเช่นนี้ช่างเหมือนธรรมเนียมของตระกูลใหญ่โต เพียงแค่คำพูดอ่อนหวานไม่กี่คำ ก็ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก
“อากาศก็ไม่เย็นเท่าไหร่ กินที่ห้องโถงก็แล้วกัน เจ้ารอง พวกเจ้าก็อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”
อวิ๋นโส่วจงรีบเอ่ยปฏิเสธ “ไม่ต้องแล้วขอรับ ข้าเตรียมอาหารไว้ที่บ้านแล้ว วันนี้ข้าเพียงแค่มาส่งชุ่ยเหนียงเท่านั้น”
“ท่านพ่อ ข้าเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ โสมและยาบำรุงไว้ที่ห้องของช
