บครัวเดียวกัน ย่อมต้องมีคนยอมเสียเปรียบบ้าง นิ้วมือข้างหนึ่งยังมีสั้นมียาว เขาเป็นพี่ชายคนโต ยอมเหนื่อยกว่าคนอื่นสักหน่อยไม่ได้หรือไร?
ไม่มีใครเห็นใจเขาเลยสักคน ไม่มีใครคิดถึงครอบครัวนี้เลย ผู้เฒ่าอวิ๋นหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ชีวิตเช่นนี้ยังมีความหมายอะไรอีก?
โชคดีที่โส่วหลี่บุตรชายคนเล็กทำให้ครอบครัวได้ภาคภูมิใจ อายุยังน้อยก็สอบเป็นถงเซิงได้แล้ว หากมิเป็นเช่นนั้น… เขาคงไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ เมื่อคิดถึงอวิ๋นโส่วหลี่ จิตใจของเขาก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
วันวุ่นๆ ผ่านพ้นไป ในยามค่ำคืน อวิ๋นโส่วจงกับภรรยานอนอยู่บนเตียง พูดคุยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ “เถาซื่ออาละวาดเช่นนี้ คงไม่จบง่ายๆ แน่ แม้พวกเราจะไม่กลัว แต่มาหาเรื่องกันบ่อยๆ เช่นนี้ เราจะไม่เหนื่อยใจแย่หรือ?”
อวิ๋นโส่วจงถอนหายใจ “ก็จริงนั่นแหละ เจ้าดูเหลียนเอ๋อร์สิ ชีวิตนี้ถูกเถาซื่อทำลายสิ้นแล้ว”
ฟางซื่อกล่าว “ท่านพ่อของท่านก็ไม่ใช่คนไม่รู้เรื่องรู้ราว เรื่องของเหลียนเอ๋อร์ หากบอกว่าท่านพ่อไม่รู้เรื่อง ข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”
อวิ๋นโส่วจง “พวกเราไม่เชื่อ เจ้าสามก็ไม่เชื่อ ไม่อย่างนั้นคงไม่ขอตัดขาดหรอก”
ฟางซื่อกล่าว “เดิมทีข้าไม่อยากยุ่งเรื่องของบ้านเก่านัก แต่เถาซื่อกับพวกนั้น คิดจะหาเรื่องอยู่ตลอดเวลา ข้ากลัวว่าพวก
