นางจะมาหาเรื่องเจียวเอ๋อร์… ยิ่งไปกว่านั้น มีแต่โจรขโมยของเป็นพันวัน ไม่มีคนคอยระวังโจรได้เป็นพันวันหรอก ที่บ้านหลังนั้น เราต้องส่งคนไปคอยดูเสียหน่อย”
เดิมทีฟางซื่อคิดว่า ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมในเรือนหลัง แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะต้องนำมาใช้กับพ่อสามีเสียแล้ว
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าพูดถูก บ้านหลังนั้นต้องส่งคนไปคอยดูสักหน่อย ปล่อยให้เถาซื่ออาละวาดต่อไปไม่ได้แล้ว…”
ทั้งสองคนปรึกษาหารือกันจนดึกดื่น ตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น ฟางซื่อก็ไปที่ตัวอำเภอ ส่วนอวิ๋นเจียวไม่มีอะไรทำจึงติดตามฟางซื่อไปด้วย
เมื่อไปถึงอำเภอแล้ว อวิ๋นเจียวก็ตรงไปที่ร้านชุดสำเร็จรูปของตน ส่วนฟางซื่อไปที่สำนักจัดหาคนรับใช้ ร้านชุดสำเร็จรูปตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว รอเพียงเตรียมชุดตัวอย่างให้เพียงพอก็สามารถเปิดร้านได้
อวิ๋นเจียวเดินดูรอบๆ ร้าน จากนั้นก็ไปที่ชั้นบนกับอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ ห้องของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์อยู่ชั้นบน ส่วนห้องของช่างปักผ้าหลายคนกับห้องทำงานอยู่ที่ลานบ้านชั้นล่าง
ทันทีที่นั่งลง อวิ๋นเจียวก็เอ่ยถาม “พี่เหลียนเอ๋อร์ ท่านอยู่ที่นี่ คุ้นเคยดีหรือยังเจ้าคะ?”
ใบหน้าซูบเซียวของเฉาเหลียนเอ๋อร์เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง รอยยิ้มก็ไม่ดูฝืนเหมือนแต่ก่อน “เริ่มคุ้นเคยแล้ว หากเทียบกับเมื่
