เห็นทุกคนต่างพากันพูดจาแย่ลง ๆ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์จึงรีบออกมาไกล่เกลี่ย “นี่พี่รองก็บอกแล้วไงว่าต่อไปเรื่องค่ารักษาของท่านพ่อ พี่รองจะเป็นคนดูแลเอง ท่านแม่ก็เห็นว่าท่านพ่อน่าสงสาร ลูกหลานอกตัญญูจนกระอักเลือด ท่านแม่ถึงอยากได้โสมแก่มาเพื่อรักษาอาการป่วยของท่านพ่ออย่างไรเล่า”
กล่าวจบ นางก็หันไปมองอวิ๋นโส่วจง “พี่รอง ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่? ข้าไม่ได้พูดมั่วๆ นะ เรื่องนี้ชาวบ้านต่างก็รู้กันดี แต่พี่รองเอาแต่เงียบ ไม่รู้ว่าคิดว่าโสมภูเขาราคาแพง ไม่ยอมเอามาให้ท่านพ่อกินหรืออย่างไร? หากท่านไม่เต็มใจก็บอกมาตรงๆ พวกเราก็ไม่ได้บังคับท่าน ไม่ได้แย่งเงินจากกระเป๋าของท่านเสียหน่อย”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กำลังใช้มีดอ่อน [1] บังคับให้อวิ๋นโส่วจงควักเงิน
เถาซื่อก็โวยวายขึ้นมาเช่นกัน “วันนั้นเจ้าพูดเองแท้ๆ ว่าต่อไปเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วยของพ่อเจ้า เจ้าจะเป็นคนดูแลเอง ทำไมเล่า ตอนนี้ไม่ยอมรับแล้วหรือ? ไอ้คนใจดำอกตัญญู รู้จักแต่ใช้พ่อตัวเองมาสร้างชื่อเสียง เหอะ ตอนนี้พ่อเจ้าต้องการเงินมาต่อชีวิต เจ้ากลับเงียบกริบ ไอ้ชาติชั่ว”
หมอโจวรีบแก้คำพูด “ไม่ใช่ต่อชีวิต แต่เป็นบำรุงร่างกาย”
อวิ๋นเจียวที่ชอบปกป้องคนของตัวเอง ทนเห็นเถาซื่อด่าทอพ่อของนางไม่ได้ จึงพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ “ท่านพ่อ หากท่านย่า
