ญู…”
เพียะ! อวิ๋นโส่วจงก้มตัววางอวิ๋นเจียวลง ก่อนจะเดินเข้าไปตบหน้าเถาซื่อฉาดใหญ่
“เถาซื่อ ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ หากเจ้ายังกล้าด่าเจียวเอ๋อร์อีกคำ ข้าจะตบให้เจ้าพูดไม่ออกเลยคอยดู!”
อวิ๋นโส่วจงโกรธจัด ทั่วร่างแผ่รังสีเยือกเย็นน่ากลัว เถาซื่อถูกตบเข้าอย่างจัง ใบหน้าและปากบวมเป่งยิ่งกว่าเดิม
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน นางตกใจจนตะโกนลั่น “ฆ่ากันแล้ว ลูกชายตบตีแม่ตัวเอง ฟ้าผ่าตายเสียเถิด!”
เฉาโส่วเย่าหัวเราะเยาะ “อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ ข้าว่าเจ้าหยุดพูดเถิด พี่รองของข้าไม่ได้เป็นคนตระกูลอวิ๋นตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว ท่านพ่อเป็นคนที่ตัดขาดกับพี่รองเพื่อแลกเงินเอง อีกอย่าง ท่านแม่ใหญ่ยังนอนอยู่ที่สุสาน เถาซื่อเป็นแม่ของพี่รองเมื่อใดกัน!”
ในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน ไม่มีใครพูดจาทำร้ายจิตใจได้เท่าเฉาโส่วเย่าอีกแล้ว ตอนนี้เถาซื่อถึงได้ตระหนักว่าลูกชายคนโตของนางตัดขาดกับนางจริงๆ ไม่ใช่แค่โกรธชั่ววูบ ที่อีกไม่กี่วันก็สามารถงอนง้อให้กลับมาได้
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางกรีดร้อง “พี่สาม ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง นั่นแม่แท้ๆ ของท่านนะ ผู้ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูท่านมา!”
เฉาโส่วเย่ามองอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นชา “แม่แท้ๆ หรือ? ข้าไม่มีแม่แท้ๆ
