ู่แล้ว แต่ก็หาโอกาสไม่ได้ บัดนี้ตาแก่กระอักเลือดทั้งที นางจึงคิดจะฉวยโอกาสนี้เอาโสมไปขายแลกเงิน แต่… เถาซื่อโมโหมาก
“เจ้ารองไอ้ลูกไม่รักดี เจ้ามีโสมอยู่แท้ๆ แต่ไม่ยอมเอามาให้พ่อเจ้ากิน ไอ้ลูกอกตัญญู อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ยัยเด็กสารเลวนั่นโดดน้ำ ยังได้กินน้ำแกงโสม ลูกชายของเจ้าก็ได้กิน แต่เจ้ากลับไม่ยอมให้พ่อของเจ้า… แบบนี้จะอยู่กันต่อไปได้อย่างไร…”
เฉาโส่วเย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ป้าก็รู้ว่าเหลียนเอ๋อร์โดดน้ำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด!”
การที่ลูกชายแท้ๆ เรียกนางว่าป้า ทำให้เถาซื่อถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะ นางรู้สึกอับอายขายขี้หน้า อยากจะใช้สายตาที่คมกริบราวใบมีดฆ่าเฉาโส่วเย่าให้ตายเสียตรงนั้น
“ท่านพ่อ บ้านท่านปู่ทั้งมีที่นา มีลูกชาย ทุกปียังได้เงินเลี้ยงดูจากพวกท่านทั้งสามคนอีกสามสิบตำลึงเงิน ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเลย หากท่านจะเสียเงินแล้วยังถูกคนอื่นชี้หน้าด่าว่าอกตัญญู งั้นพวกเราจะจ่ายเงินไปเพื่ออะไรเจ้าคะ?”
กล่าวจบ นางก็หันไปบอกหมอโจว “ท่านลุงโจว เงินที่ท่านพ่อให้ท่าน ท่านก็เก็บเอาไว้เถิด นำไปให้คนแก่คนชราในหมู่บ้านที่เจ็บป่วยแต่ไม่มีเงินรักษา ส่วนเรื่องท่านปู่ พวกเราไม่สนใจแล้ว ค่ารักษาก็ให้พวกเขารับผิดชอบกันเอง…”
“ว่าไงนะ? ยัยเด็กสารเลว ใจร้ายอกตัญ
