ราะเช่นกันเขากล่าวว่า “ดูเหมือนว่าคน ๆ นี้จริง ๆ แล้วเป็นคนที่ข้าไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองได้ แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือข้าไม่กลัวปัญหา ดังนั้นยิ่งข้าไม่อาจทำให้เขาขุ่นเคืองได้มากเท่าไร ข้าก็ต้องทำให้เขาขุ่นเคืองมากเท่านั้น” เมื่อถึงตอนนี้ศิษย์น้องห้าก็ควบคุมพลังเซียนธาตุแสงในทันทีและมาถึงด้านหน้าเจี้ยนเฉินในพริบตา แสงสีขาวนวลปกคลุมอยู่ในมือของเขาขณะที่เขาตบหน้าเจี้ยนเฉินตรง ๆ
การตบหน้านี้เป็นสิ่งที่น่าอับอายที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้นกับใครบางคน เห็นได้ชัดว่าศิษย์น้องห้าคนนี้ไม่ได้มีความเคารพใด ๆ ต่อเจี้ยนเฉินเลย เขาใช้วิธีการชั่วร้ายนี้ตั้งแต่ต้นเพื่อทำให้เจี้ยนเฉินเสียเกียรติ
สายตาของเจี้ยนเฉินนั้นเย็นชา เขาอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับเลยสักนิด เขายกมือที่ปกคลุมไปด้วยพลังเซียนธาตุแสง เขาตบออกไปเร็วยิ่งกว่าศิษย์น้องห้าเสียอีก
เพียะ !
เสียงตบนั้นดังมาก เจี้ยนเฉินตบหน้าศิษย์น้องห้าก่อนที่มือของเขาจะมาถึงเจี้ยนเฉินและหยุดอยู่ห่างจากใบหน้าของเจี้ยนเฉิน มันทำให้เขากระเด็นออกไป
เหวินเฉิงและศิษย์อีกสองคนก็ประหลาดใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเขามองดูศิษย์น้องห้าของพวกเขากระเด็นออกไปหลายเมตร ใบหน้าของเขาดูว่างเปล่า
ศิษย์น
