วามเพ้อเจ้อบดบังหัวใจ ถึงได้ยอมตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกเพียงเพราะเด็กสาวที่เสื่อมเสียชื่อเสียงแล้วคนเดียว ความสัมพันธ์พ่อลูกนี่มันตัดกันง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”
คำพูดนี้ตรงเข้าไปในใจของเถาซื่อ ทันใดนั้นนางก็ลืมความไม่พอใจเมื่อครู่ แล้วเริ่มพูดคุยกับโก่วซื่อ
“ใช่ไหมล่ะ ข้าเป็นย่าแท้ๆ จะไปทำร้ายนางได้อย่างไรกัน ยัยเด็กสารเลวนั่นฉวยโอกาสที่ข้าไปเข้าห้องน้ำยั่วยวนเทียนเป่า พอเทียนเป่าไม่ยอม นางก็เลยทำร้ายเทียนเป่า เรื่องแดงขึ้นมา นางอับอายเลยกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย จะโทษใครได้? พวกเราสองผู้เฒ่าก็หวังดีต่อลูกหลาน สุดท้ายนอกจากจะไม่ได้รับความชอบ แล้วยังถูกกล่าวโทษอีก”
“ยิ่งเจ้าสามนั่น ถูกเจ้ารองใจดำยุยงจนไม่แม้แต่จะสนใจพ่อแม่ตัวเอง ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลไม่รู้รับอะไรจากเจ้ารองไป ถึงได้พูดเข้าข้างเจ้ารองสารเลวนั่นทุกอย่าง ข้าจะไปร้องทุกข์กับใครได้เล่า? โธ่เอ๊ย… ลูกหลานพวกนี้มันเหมือนมาทวงหนี้บุญคุณ พวกเราสองผู้เฒ่าก็ไร้ทางไปแล้วจริงๆ!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นปรายตามองเถาซื่อ “เจ้าจะบ่นอะไรนักหนา ต่อไปเวลาจะทำอะไรก็ใช้สมองคิดสักหน่อย ลูกชายเหมือนกันทั้งนั้น ตัดขาดความสัมพันธ์เพราะบันดาลโทสะ อีกหน่อยพอเขาหายโกรธก็จะคิดได้ และยังเป็นลูกชายของเจ้าอยู่ดี”
พูดจบก็หันไปถามโก่วซ
