“สะใภ้เจ็ด นั่งก่อนสิ” เถาซื่อยิ้มต้อนรับ เนื่องจากโดนผู้เฒ่าอวิ๋นตบจนฟันหน้าหักไปสองซี่ ทำให้พูดไม่ชัด เวลาพูดจึงฟังดูแปลกๆ
สตรีผู้นี้นามสกุลโก่ว รูปร่างท้วมเตี้ย ดูจากภายนอกอายุราวๆ ห้าสิบปีเห็นจะได้
“หลายวันมานี้ ไม่เห็นพี่สะใภ้สามในหมู่บ้านเลย ข้าจึงแวะมาเยี่ยม โอ้ ใบหน้ายังบวมอยู่เลยหรือ? พี่สามนี่ก็ลงมือหนักไปหน่อยนะ” โก่วซื่อเอ่ยทักทายด้วยความเป็นห่วงทันทีที่นั่งลง
นางกล่าวด้วยความห่วงใย ทว่าน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อไม่โง่ พวกเขาจึงฟังออกอย่างชัดเจน แต่สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างจากในอดีต ชื่อเสียงของพวกเขาในหมู่บ้านก็เสื่อมเสียไปแล้ว ไหนเลยจะมีหน้าไปโต้เถียงกับคนอื่น
ใบหน้าของเถาซื่อดำครึ้ม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดจาหยาบคายออกมา
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ช่วงนี้มันร้อนใจ ไม่รู้จักประมาณกำลัง ทำให้ทุกคนต้องมาเห็นเรื่องตลกเข้าแล้ว”
โก่วซื่อหัวเราะ “ข้าว่าพี่สามก็ทำไม่ถูกนะ สะใภ้สามไม่ว่าอย่างไรก็คลอดลูกเลี้ยงดูลูกให้ท่าน แม้จะไม่มีคุณงามความดี ก็ยังเหนื่อยยากมาด้วยกัน เพียงแค่ต้องการให้หลานสาวแต่งงานกับหลานชาย ครอบครัวจะได้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นนี่ก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ เหตุใดท่านถึงได้ตำหนินางเล่า?”
“ข้าว่า เจ้าสามของบ้านพวกท่านคงถูกค
