เด็กๆ คนอื่นๆ ก็ปล่อยว่าวของตัวเองขึ้นไปเช่นกัน
ในเวลานี้บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยว่าวหลากสีสันสวยงามดึงดูดให้ผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชม
“ฉู่อี้ เจียวเอ๋อร์เป็นน้องสาวของข้า!” อวิ๋นฉี่เยว่เดินไปพลางเอ่ยทิ้งท้าย
เขาไม่ได้เรียกว่าท่านโหวอีกต่อไป แต่ในน้ำเสียงยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชาและความระแวดระวัง
ฉู่อี้ก้าวเท้าลงจากเนินเขาเช่นกัน “ข้าไม่ได้แย่งน้องสาวกับเจ้าเสียหน่อย!”
แม้ทั้งสองจะสุขุมแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็เป็นเพียงเด็กหนุ่ม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนและเรื่องราวที่ตนใส่ใจ ย่อมต้องต่อสู้เพื่อแย่งชิง
แต่ฉู่อี้รู้สึกแปลกๆ ในใจ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคำพูดของอวิ๋นฉี่เยว่ดูเหมือนจะหึงหวง
อืม ถ้าเขามีน้องสาวที่บอบบางน่ารักเหมือนเจียวเอ๋อร์ เขาก็คงกลัวคนอื่นมาแย่งไปเหมือนกัน พอคิดเช่นนี้เขาก็เข้าใจอวิ๋นฉี่เยว่ขึ้นมาทันที ในขณะเดียวกันก็มองอวิ๋นฉี่เยว่ในทางที่ดีขึ้น
“เจียวเอ๋อร์ เหนื่อยหรือไม่?” อวิ๋นฉี่เยว่เดินมาถึงข้างกายน้องสาวนั่งยองๆ ลงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้
“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ!” ดวงตาของอวิ๋นเจียวเป็นประกายระยิบระยับดุจพลอยดำ นานแล้วที่นางไม่ได้สนุกสนานเช่นนี้ บางครั้งการผ่อนคลายปล่อยวางทำตัวเป็นเด็กบ้างก็ทำให้มีความสุขได้เช่นกัน
“ยังจะบอ
