ศักดิ์สิทธิ์เนปจูนแล้ว
สำหรับฉิงยี่หยวน นางเดินตามเจี้ยนเฉินไปอย่างไม่เต็มใจ นางรู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่นและต้องกัดฟันแน่น นางรู้สึกสิ้นหวัง
แม้ว่านางจะออกจากตระกูลกัสและหนีจากเงื้อมมือนายน้อยคนโตมาได้ แต่สุดท้ายนางก็ตกอยู่ในมือของนายน้อยเจียงหยาง ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรกับการอยู่กับนายน้อยคนโตของตระกูลกัส นายน้อยที่แม้แต่ตระกูลกัสก็ยังกลัวก็ยังสนใจในความงดงามของนาง เขาไม่ได้ต่างจากนายน้อยคนโตของตระกูลกัสเลย
ตอนนั้นเจี้ยนเฉินได้หันกลับมามองที่ฉิงยี่หยวนและพูดขึ้นมาว่า “เจ้าโดนคนของตระกูลกัสจับไป หากไม่ใช่ว่าข้ามาถึงทันเวลา เจ้าอาจจะมีมลทินไปเพราะกู้เฟิงแล้ว เจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่ ? เจ้าอยากฆ่ากู้เฟิงด้วยตัวเองรวมถึงทหารที่จับตัวเจ้าไปหรือไม่ ? ”
ฉิงยี่หยวนมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาเย็นชาเมื่อได้ยินแบบนั้น นางพูดขึ้นมาว่า “หากร่างกายข้าคือสิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือของเจ้า”
“ฮิฮิ เจ้านี่ช่างดื้อด้านเสียจริง” เจี้ยนเฉินยิ้มออกมา “นี่คือโลกเซียน มันไม่ใช่โลกเบื้องล่างที่เจ้าจากมา ที่นี่เจ้าต้องปรับตัวกับกฎเอาตัวรอดและประเมินสถานของตัวเองใหม่ ไม่เช่นนั้นแล้วคงยากที่เจ้าจะรอดไป
