อวิ๋นเจียวเลือกอยู่นาน รู้สึกว่าสวยหมดทุกอันจนนางเลือกไม่ถูกสักที
ฉู่อี้จึงกล่าว “งั้นเราปล่อยทุกอันเลย!”
อย่างไรเสียคนก็มีมากพอ
อวิ๋นเจียวรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดี จึงตอบตกลง “เจ้าค่ะ! ปล่อยทุกอันเลย”
องครักษ์ข้างกายฉู่อี้ล้วนเป็นคนมีไหวพริบ พอได้ยินคำสั่งก็รีบขนหีบใส่ว่าวเดินตามหลังทั้งสองออกไป ส่วนฉู่อี้ก็จูงมืออวิ๋นเจียวอย่างเป็นธรรมชาติ
“เจียวเอ๋อร์ เจ้าอยากปล่อยอันไหนก่อน?”
เดิมทีอวิ๋นเจียวอยากจะดึงมือกลับ แต่ความคิดของนางก็ถูกฉู่อี้เบี่ยงเบนไปได้สำเร็จ นางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ปล่อยลายนกนางแอ่นก่อนแล้วกันเจ้าค่ะ”
องครักษ์ของฉู่อี้ขยับทันที นำว่าวรูปนกนางแอ่นออกมา
“เราไปที่เนินเขาลูกนั้นดีหรือไม่เจ้าคะ?” อวิ๋นเจียวถามพลางชี้นิ้วไปยังเนินเขาเตี้ยๆ ไม่ไกลนัก
ตอนนี้บ้านของนางอยู่ติดเชิงเขาค่อนข้างเงียบสงบ ไม่ไกลจากบ้านมีเนินเขาที่ไม่ลาดชันมากนัก เหมาะแก่การปล่อยว่าวเป็นอย่างยิ่ง บนเนินเขามีวัวและแกะประปรายกำลังกินหญ้าอย่างสบายใจ อวิ๋นเจียวชี้ตำแหน่งให้ดู องครักษ์ของฉู่อี้ก็กำลังจะเข้าไปไล่ต้อนฝูงวัวและแกะ
แต่ฉู่อี้สั่งว่า “ให้เด็กๆ ที่เลี้ยงวัวเลี้ยงแกะผูกพวกมันไว้กับต้นไม้ด้านข้างก็พอ ไม่ต้องไล่พวกเขาหรอก อย่างไรเสียว่าวเราก็มีมาก หากพวกเขาอยากเล่นด้วย ก็แบ่งให้
