หน้าที่การงานอันใดกัน! ยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ! สอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉยังไม่ผ่าน กล้าพูดถึงเรื่องหน้าที่การงานอันใดกัน?
“เอาที่เจ้าสบายใจเถิด… เพียงแต่ชื่อของเถาซื่อต้องถูกตัดออกจากบันทึกผังตระกูล” อวิ๋นเจียหรงอยากจะตบหน้าผู้เฒ่าอวิ๋นสักฉาด เขารู้สึกผิดหวังในตัวน้องชายคนนี้อย่างที่สุด
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดลงราวกับฟ้าถล่มทลาย เขารีบอ้อนวอน “ไม่ได้ๆ ไม่ได้นะขอรับพี่ใหญ่!”
อวิ๋นเจียหรงหัวเราะอย่างเย็นชา “ให้เจ้าปลดเถาซื่อ เจ้าไม่ยอมก็เรื่องของเจ้า ข้าบังคับไม่ได้ก็ไม่สนใจแล้ว แต่ว่าบุตรสาวในตระกูลอวิ๋นที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่อาจถูกเถาซื่อทำให้อับอายขายขี้หน้าไปด้วย ต้องใจร้ายขนาดไหน ถึงทำกับหลานสาวตัวเองได้ลงคอ ทั้งวางยาและขังไว้ในห้อง!”
ตระกูลอวิ๋นมีสตรีใจโหดเหี้ยมเช่นนี้อยู่ จะทำให้บุตรสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานในตระกูลหาสามีได้ยาก
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยแย้ง “นั่นมันเป็นคำพูดของเหลียนเอ๋อร์ ใครเห็นกับตาบ้าง? พี่ใหญ่ ท่านอย่าเชื่อคำพูดเพียงข้างเดียวสิ…”
อวิ๋นเจียหรงทำท่าทางสิ้นหวัง เขาจ้องมองผู้เฒ่าอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าสาม เจ้าพูดแบบนี้ตัวเจ้าเองเชื่อหรือ? เหลียนเอ๋อร์เด็กคนนั้นมีนิสัยเช่นไร เจ้าจะไม่รู้เลยหรือ? เด็กคนนั้นเวลาเจอผู้ชายก็จะหลบหน้า ไม
