พวกเขาไปเล่นสักสองสามอัน”
ว่าวกระดาษเหล่านี้ ซื้อมาเพื่อมอบความสุขให้อวิ๋นเจียว แม้ฉู่อี้จะขาดช่วงเวลาในวัยเด็ก แต่เขาก็รู้ว่าการละเล่นเช่นนี้ต้องมีคนเยอะๆ ถึงจะสนุก ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นเจียวก็ยังเด็กนัก เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
อวิ๋นเจียวไม่รู้ว่าฉู่อี้มีความคิดเช่นนี้อยู่ หากรู้เข้าก็คงจะอดประชดไม่ได้ วิญญาณของนางอายุเกือบจะสามสิบแล้วนะ!
“ความคิดนี้ดี มีคนเยอะๆ สนุกกว่า”
เด็กๆ ที่เลี้ยงวัวอยู่บนเนินเขาล้วนเป็นเด็กในหมู่บ้าน มีทั้งเด็กโตและเด็กเล็ก เสื้อผ้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยปะชุน
พวกเขารู้จักอวิ๋นเจียวกันหมด บุตรสาวที่นายท่านรองอวิ๋นผู้มั่งคั่งจากเมืองหลวงรักมากที่สุด
ตอนที่คนของฉู่อี้ไปบอก พวกเด็กๆ ก็ผูกวัวและแกะไว้ใต้ต้นไม้แต่โดยดี ทว่าพวกเขาเคยเห็นว่าวกระดาษที่สวยงามเช่นนี้เสียที่ไหนเล่า?
แม้ว่าดวงตาทุกคู่ล้วนเปล่งประกาย แต่กลับไม่มีใครกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว กลัวว่าหากทำเสียหาย แม้ขายตัวเป็นทาสก็ชดใช้ไม่ไหว ไม่ว่าพวกองครักษ์จะพูดอย่างไร พวกเด็กๆ ก็ยังคงไม่กล้าแตะต้อง พูดจนปากเปียกปากแฉะก็ไม่มีประโยชน์
เหล่าองครักษ์กำลังร้อนใจ หากทำตามคำสั่งของท่านโหวไม่ได้ พวกเขาจะทำอย่างไรดี?
ตอนนี้อวิ๋นเจียวและฉู่อี้ก็เดินมาถึงเนินเขาแล้ว เมื่อเห็นเหล่าองคร
