าถึงบ้านได้อย่างไร แต่ด้วยการดูแลเอาใจใส่จากเจียงต้าไห่และภรรยา ในใจเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง ช่างเถิด อย่างน้อยเขาก็ยังมีเจ้าห้า โชคดีที่บุตรสาวและลูกเขยยังคงกตัญญู
เจียงหลิ่วจือกลับมาแล้ว ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์พลันปะทุออกมา “นางเด็กบ้านี่ ให้เจ้าไปซื้อยา ทำไมเจ้าถึงเพิ่งกลับ ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา” พูดไป มือของนางก็ไม่อยู่นิ่ง ยื่นมือไปบิดหูเจียงหลิ่วจือ
เจียงหลิ่วจือพลันร้องไห้ทันที “ข้าไม่ได้แอบอู้เสียหน่อย ข้าไปที่ร้านขายยาในตำบลเพื่อซื้อยา เงินที่ท่านให้มาไม่พอ ข้ากลัวว่าจะถูกหลอก จึงเอาเทียบยาไปถามร้านอื่นๆ ปรากฏว่าทุกร้านต่างก็บอกว่ายาในเทียบยานี้ ต้องใช้เงินถึงยี่สิบตำลึงเงินถึงจะซื้อได้เจ้าค่ะ”
ยี่สิบตำลึงเงิน? ยาอะไรแพงขนาดนั้น? เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์หรือเจียงต้าไห่ต่างก็ตกตะลึง
ผู้เฒ่าอวิ๋นเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยกับเจียงต้าไห่ว่า “พาเทียนเป่าไปหาหมอที่ในตำบลเถิด”
“ขอรับ ข้าจะพาเทียนเป่าไปหาหมอที่ในตำบล เจวียนเอ๋อร์กับหลิ่วจืออยู่ดูแลพ่อกับแม่ที่นี่เถอะ รอข้าพาเทียนเป่าไปหาหมอเสร็จแล้ว ข้าจะรีบกลับมา”
ถึงแม้ในใจผู้เฒ่าอวิ๋นจะยังคงตำหนิเจียงต้าไห่และภรรยา ที่ออกความคิดเห็นแย่ๆ เร
