กับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ เมื่อเห็นว่าเจ้ายอมเปลี่ยนนามสกุลของทุกคนในครอบครัวเพื่อนาง นางคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ อีก”
อวิ๋นโส่วเย่าพยักหน้า พลางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ใช่แล้ว ข้ากลัวว่าเหลียนเอ๋อร์จะ… ตราบใดที่นางปลอดภัย พวกข้าสองสามีภรรยาก็ยินดีจะเลี้ยงดูนางไปชั่วชีวิต”
นี่คงเป็นเพราะเสียใจมากจริงๆ มิเช่นนั้นชายชาตรีอย่างเขา คงไม่พูดไปร้องไห้ไปแบบนี้
จากนั้นเขาก็พูดต่อ “ตอนนี้ข้าจะไปหาผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูล เพื่อไปที่ตัวอำเภอ พอจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จแล้ว ข้าจะรีบกลับมาสร้างกระท่อมที่ลานก่อสร้างให้อยู่ไปก่อน บ้านหลังเก่านั่น ครอบครัวของข้าไม่อยากอยู่แล้ว”
อวิ๋นโส่วกวงเอ่ย “ข้าจะไปช่วยเอง พวกข้ากับลูกๆ สองคนจะไปช่วยตัดไม้สร้างกระท่อมให้ก่อน”
อวิ๋นโส่วจงพูดเสริม “ที่ลานก่อสร้างมีคนงานอยู่แล้ว ทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ บ่ายๆ ก็น่าจะสร้างกระท่อมเสร็จ ส่วนเหลียนเอ๋อร์เจ้าก็ไม่ต้องห่วง ให้พักที่บ้านข้าก่อน ให้พี่สะใภ้รองของเจ้าทำอาหารบำรุงร่างกายให้นางสักหน่อย”
อวิ๋นโส่วเย่าพยักหน้า และเอ่ยขอบคุณ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป ก่อนจะเรียกเฉาซื่อที่หน้าห้องอวิ๋นเจียว เพื่อพูดคุยกันสองสามคำ
จากนั้นเฉาซื่อก็เดินเข้าไปในห้อง ให้อวิ๋นเจียว อวิ๋นหลานเอ๋อร์ และอวิ๋นเหลียน