ัวอวิ๋นเจียวต่างพากันกลับโดยไม่แม้แต่จะชายตามองผู้เฒ่าอวิ๋นและคนอื่นๆ ที่โกรธจนแทบกระอักเลือด ชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ก็สลายตัวไป
เมื่อกลับมาถึงบ้านอวิ๋นเจียว โม่ซ่านก็รีบไปทำแผลให้อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ ส่วนอวิ๋นโส่วเย่ากับคนอื่นๆ ต่างก็อยู่ในห้องโถงพร้อมหน้าพร้อมตา พวกเขาถามอวิ๋นโส่วเย่าถึงแผนการในอนาคต
อวิ๋นโส่วเย่าเอ่ย “พี่รอง เหลียนเอ๋อร์คงต้องรบกวนพวกท่าน พักอยู่ที่นี่สักสองสามวัน ข้าจะไปที่ศาลาว่าการอำเภอกับหัวหน้าตระกูลและผู้ใหญ่บ้าน เพื่อดำเนินเรื่องจดทะเบียนรับรองหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ ข้าคิดดีแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครอบครัวของพวกข้าจะใช้นามสกุลเฉา ใช้นามสกุลเดียวกับภรรยาของข้า!”
อวิ๋นโส่วกวงได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง “อะไรนะ? เจ้าสาม เจ้าจะเปลี่ยนนามสกุลหรือ?”
อวิ๋นโส่วเย่าพยักหน้า “อืม เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น… ในเมื่อตัดขาดกันแล้ว ก็ตัดให้ขาดกันไปเลย เปลี่ยนนามสกุล… อย่างน้อยเหลียนเอ๋อร์คงรู้สึกดีขึ้นบ้าง”
ตอนแรกอวิ๋นโส่วกวงคิดว่าถึงแม้ว่าน้องสามจะตัดขาดจากบ้านหลังเก่าแล้ว แต่พวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน จึงคิดจะหว่านล้อม แต่พอได้ยินอวิ๋นโส่วเย่าพูดเช่นนั้น เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
อวิ๋นโส่วจงจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้าว่าการเปลี่ยนนามสกุลก็เป็นเรื่องดี เหลียนเอ๋อร์ต้องเจอ
