หัวหน้าตระกูลอวิ๋นโกรธจนอยากจะตบหน้าผู้เฒ่าอวิ๋นให้รู้แล้วรู้รอด น้องชายของเขาคนนี้ เหตุใดถึงได้ลำเอียงขนาดนี้?
“หูข้างไหนของเจ้า ตาข้างไหนของเจ้าที่ได้ยินได้เห็นว่าเจียวเอ๋อร์พูดออกมาเล่า? สาวใช้ปกป้องเจ้านายผิดตรงไหน? อยู่ดีไม่ว่าดี วันๆ เอาแต่หาเรื่องใส่ตัว”
เขาเบื่อหน่ายกับน้องชายคนนี้เต็มทนแล้ว ต่อหน้าคนนอก หัวหน้าตระกูลอวิ๋นพูดเช่นนี้ นับว่าไม่ให้เกียรติผู้เฒ่าอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่ศักดิ์ศรีภายนอก แม้แต่หน้าตาภายในก็ไม่มีเหลือ ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็หน้าเขียวคล้ำสลับซีดขาว แทบอยากจะมุดดินหนี
อวิ๋นเจียวเด็กคนนี้ ทำไมทุกครั้งที่มีนางอยู่ เขาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกที ผู้เฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาเคียดแค้น ช่างร้ายกาจยิ่งนัก
เถาซื่อกับอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์นอนแผ่อยู่บนพื้น พื้นก็เย็นยะเยือก แต่กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยพยุงพวกนางให้ลุกขึ้น ตอนนี้เห็นว่าหัวหน้าตระกูลอวิ๋นกับผู้ใหญ่บ้านมาถึงแล้ว เถาซื่อก็เห็นช่องทางที่จะเอาตัวรอดได้ รีบลุกขึ้นยืนทันที
“พี่ใหญ่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้าและลูกสาวด้วย นางคนอกตัญญูเฉาซื่อมันมาตบหน้าพี่หญิงของมันก่อน พวกข้าแค่จะเข้าไปถามให้รู้เรื่อง ไม่คิดเลยว่าจะถูกสาวใช้ของอวิ๋นเจียวทำร้าย กระดูกกระเดี้ยวยายแก่เช่นข้าเจ็บไ
