แผลที่ไหล่ถูกยาพอกเข้าไป แสบร้อนจนเขาตื่นขึ้นมา พอรู้สึกตัวก็ถูกเถาซื่อโผเข้ากอดเรียก ‘หลานรัก’ ไม่หยุด
ก็ทำอย่างไรได้เล่า ตอนนี้เถาซื่อมองเจียงเทียนเป่ายิ่งมองก็ยิ่งชอบใจ เพราะเพื่อเงินค่าเล่าเรียนของโส่วหลี่ ไม่เพียงแต่ต้องยอมให้เขาต้องเจ็บตัว ยังต้องยอมแต่งงานกับนางคนชั้นต่ำอย่างอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์อีก
พอเจียงเทียนเป่าได้สติก็ร้องไห้ฟูมฟาย ร้องทุกข์ไม่หยุด ปั่นหัวผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อจนใจอ่อนยวบ ตอนนี้ในใจทั้งสองคนมีแต่อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ที่ผิดเต็มๆ
เทียนเป่าแค่จะจับมือ หากไม่ยอมก็ช่างสิ ไยต้องใช้กรรไกรแทงคนด้วย เถาซื่อเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อย ตอนนั้นนางหยิบตะกร้าเย็บปักผ้าออกมาเพียงเพื่อวางเป็นพิธี ดันลืมเก็บกรรไกรข้างในเสียได้
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เถาซื่อเอ่ย “น่าจะเป็นหลิ่วจือกลับมาแล้ว เด็กคนนี้ว่องไวจริงๆ”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์พูด “คงจะนั่งเกวียนวัวกลับมาแน่ๆ ยัยเด็กคนนี้ขี้เกียจจริงๆ จากหมู่บ้านไปถึงในตำบลแค่นั้นเอง นางเดินไม่ได้หรือ ยังต้องนั่งเกวียนวัวอีก”
เจียงต้าไห่ลุกขึ้นไปเปิดประตู พลางเอ่ยตำหนิอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ “นี่ไม่ใช่รีบไปซื้อยาให้เทียนเป่าหรือ ยิ่งเร็วยิ่งดี ลูกชายเจ้าจะได้กินยายังไงเล่า บาดแผลจะ
